Nóż z Odessy:

Nóż z Odessy to zbiór wierszy na pozór apoetyckich, zbliżonych graficznie (długi wers) i językowo (kolokwializmy) do prozy. Także budulec tej poezji – życie, rzeczywistość – wydaje się prozatorski. W jednym z wierszy tego tomu poeta powiada jednak, iż „życie nie jest powieścią”. Życie jest wierszem, chociaż szczególnie rozumianym. Swoje teksty bowiem Einzinger buduje z „gruzu, który gromadzą dni”, z odprysków rzeczywistości: z zasłyszanych zdań, strzępów myśli, fragmentarycznych sekwencji retrospektywnych, z popkulturowych cytatów, z rozmaitych mikroscenek, ze zdarzeń banalnych czy – lepiej – marginesowych, uchodzących naszej uwagi. Rola „ja lirycznego” jest tu świadomie ograniczona, podmiot liryczny to swego rodzaju ukryty montażysta, rejestrujący różne przejawy rzeczywistości i zestawiający je ze sobą bez szczególnego związku i komentarza – jako rzeczy równoznaczne – w swoisty poetycki „multisensoryczny klip”, by posłużyć się określeniem jednego z krytyków. Ta „poetyka dowolności” otwiera ogromne obszary wolności przed czytelnikiem, który staje się w ten sposób aktywnym uczestnikiem procesu twórczego, może jeszcze inaczej niż autor porządkować opisane zdarzenia w lekturze oraz inaczej je interpretować. Liryka przeistacza się w metodę poszerzania własnej i czytelniczej świadomości, a zarazem staje się sferą pisarsko- czytelniczej wolności, miejscem wyzwalania się z niewoli konwencji, narzucających nam sposoby postrzegania, rozumienia i opisywania świata.