Nóż z Odessy:

"Nóż z Odessy" to zbiór wierszy na pozór apoetyckich, zbliżonych graficznie (długi wers) i językowo (kolokwializmy) do prozy. Także budulec tej poezji - życie, rzeczywistość - wydaje się prozatorski. W jednym z wierszy tego tomu poeta powiada jednak, iż "życie nie jest powieścią". Życie jest wierszem, chociaż szczególnie rozumianym. Swoje teksty bowiem Einzinger buduje z "gruzu, który gromadzą dni", z odprysków rzeczywistości: z zasłyszanych zdań, strzępów myśli, fragmentarycznych sekwencji retrospektywnych, z popkulturowych cytatów, z rozmaitych mikroscenek, ze zdarzeń banalnych czy - lepiej - marginesowych, uchodzących naszej uwagi. Rola "ja lirycznego" jest tu świadomie ograniczona, podmiot liryczny to swego rodzaju ukryty montażysta, rejestrujący różne przejawy rzeczywistości i zestawiający je ze sobą bez szczególnego związku i komentarza - jako rzeczy równoznaczne - w swoisty poetycki "multisensoryczny klip", by posłużyć się określeniem jednego z krytyków. Ta "poetyka dowolności" otwiera ogromne obszary wolności przed czytelnikiem, który staje się w ten sposób aktywnym uczestnikiem procesu twórczego, może jeszcze inaczej niż autor porządkować opisane zdarzenia w lekturze oraz inaczej je interpretować. Liryka przeistacza się w metodę poszerzania własnej i czytelniczej świadomości, a zarazem staje się sferą pisarsko-czytelniczej wolności, miejscem wyzwalania się z niewoli konwencji, narzucających nam sposoby postrzegania, rozumienia i opisywania świata.