Napisana prostym językiem książka skierowana jest do dzieci od 5 roku życia. Za pomocą anegdot i prawdziwych, historii autorka oswaja czytelnika z niepełnosprawnością. Odpowiada na najczęściej zadawane przez dzieci pytania, pokazuje, że niepełnosprawność nie musi być końcem świata. Lekki język i dystans autorki wobec własnej niepełnosprawności powoduje, że lektura książki „Nie znajdziesz mnie po śladach stóp” zachęcająca do rozmowy i refleksji. Czytelnik bez względu na wiek ma okazję poznać doświadczenia osoby, która całe życie spędziła na wózku. Adresatem książki mogą być zarówno dzieci sprawne, jak i te z niepełnosprawnościami, ich rodzice i opiekunowie, nauczyciele, pedagodzy, psychologowie, psychoterapeuci. Książka pomaga w integracji, stanowi wsparcie dla osoby dorosłej w sytuacji, gdy w przedszkolu lub szkole pojawi się dziecko na wózku lub gdy w miejscu publicznym dziecko zapyta:” Dlaczego ta pani/pan/dziecko jeździ na wózku?”. Autorka wspominając swoje dzieciństwo i opisując dorosłe życie pokazuje, że każdy, bez względu na swoje niedoskonałości, ma wpływ na swoje decyzje i na to, jak będzie odbierany przez otoczenie. Podpowiada jak zachować się wobec osoby z niepełnosprawnością, jak pomóc jej pokonać bariery i jak zaakceptować to, że każdy z nas jest inny i ma inne potrzeby. Książka Sylwii Błach to próba zwrócenia uwagi na stereotypy, które krzywdzą, na bariery, z którymi osoba na wózku musi się mierzyć. Jak mówi autorka: „Niepełnosprawność ruchowa nie jest wadą ani atutem – jest po prostu jedną z wielu cech danej osoby, tak jak kolor włosów czy wzrost”. Ogromną zaletą książki Sylwii Błach są ćwiczenia, które autorka przygotowała z myślą o najmłodszych odbiorcach. Celem ćwiczeń jest pobudzenie kreatywności i zachęta do szukania rozwiązań w sytuacjach, które pozornie wydają się bez wyjścia. Na uwagę zasługują także subtelne, metaforyczne ilustracje Karoliny Jeske, które stanowią integralną część tej niebanalnej historii. Opis z tylnej okładki: Niepełnosprawność JEST. To cecha, tak jak kolor włosów, potrzeba noszenia okularów na nosie, śmieszna dykcja i miłość do kolorowych sukienek. Niepełnosprawność może być niewygodna, gdy świat wokół nie jest przystosowany. Może boleć, gdy wynika z niefajnej choroby. Może też prowokować złość, gdy inni dziwnie na nią reagują. Jednak nie musi być problemem, gdy tylko wiemy, jak o niej rozmawiać i jak wobec niej postępować. Słowo klucz to zwyczajnie, bo każdy z nas jest inny i to jest piękne. Ta książka stanowi odpowiedź na pytanie, które zadała mi kiedyś córka przyjaciółki: Jak to jest jeździć na wózku? Opowiada o moich doświadczeniach, ale też doświadczeniach moich przyjaciółek, koleżanek, znajomych z internetu. Jest po trochu o każdej osobie na wózku, o mnie i o ludziach, których poznałam. To książka o empatii, ale też zaakceptowaniu tego, że różnorodność, jakkolwiek piękna, bywa niewygodna. Wierzę jednak, że rozmową i dbałością o wspólne dobro z tą niewygodą możemy walczyć. Bo każde dziecko, które zrozumie, jak to jest jeździć na wózku, to dorosły, który będzie dbał o piękny świat dla nas wszystkich.
