Teatr Józefa Czechowicza

Krzysztof Pleśniarowicz przygląda się „dramatyzacji ballady” – procesowi dialogiczności i wielogłosowości poezji Józefa Czechowicza, stanowiącemu drogę do dramatu. Znajdziemy tu analizę utworów dramatycznych poety powstałych w ostatnich latach jego życia jako konsekwencja tego procesu oraz dążenie do moralitetu współczesnego, pogodzenia estetycznego z etycznym. Autor dzieli dramaty Czechowicza na subiektywne i epickie, a w swoistej „balladyzacji dramatu” dostrzega przyczyny niepowodzeń tych utworów na scenie oraz uzasadnienie ich sukcesów w radiowym „teatrze wyobraźni”. Omawia ponadto dwie prapremiery teatralne dramatów Czechowicza: Czasu jutrzennego w inscenizacji Wilama Horzycy (1939) oraz Niegodnego i godnych w realizacji Tadeusza Kantora (1945).