Impermanence

Mariusz Łukasik urodził się w 1953 roku w Warszawie. W latach 1973–1978 studiował w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych na Wydziale Grafiki w pracowniach prof. Andrzeja Rudzińskiego (grafika warsztatowa) i prof. Jerzego Tchórzewskiego (malarstwo i rysunek). W 1980 roku na Międzynarodowym Konkursie Rysunku w Norymberdze zdobył główną nagrodę i tytuł rysownika miasta Norymbergi. W latach 1983–1984 był stypendystą rządu holenderskiego. W latach 1984–1985 studiował w Rijksakademie Van Beeldende Kunsten w Amsterdamie. Prace na papierze Mariusza Łukasika prezentowane na wystawie „Czas przemijania minął”, pochodzą z kilku cykli, m.in. Exystentia Fluxa, Toys i Hiszpańska seria. To pierwsza od wielu lat wystawa indywidualna tego wszechstronnego artysty, który nie ogranicza się do jednej konwencji czy techniki. To mistrz nastroju, kreski i techniki. Nad jednym dziełem potrafi pracować latami. W jego pracach uwagę skupiają detale, powtarzające się motywy, niezwykła relacja-gra między światłem i mrokiem oraz szczegółowe pokazanie osobliwej natury rzeczy. Jako perfekcjonista rzadko stwierdza, że dany obraz jest skończony. Malowanie jest dla niego procesem rozciągniętym w czasie. Powstające dzieła odnoszą się do różnych wymiarów czasu i przestrzeni, w sposób bardzo oryginalny łączą malarstwo, grafikę i techniki kolażu. Przez sztukę lubi prowadzić dialogi z twórcami literatury, między innymi z francuskim pisarzem i filozofem Georgesem Bataille. Prace Łukasika są w większości „formami metafizycznymi”, z powodu syntetycznej skłonności do ukazywania obrazu całego świata i o wyraźniej warstwowej budowie. Dodatkowo, rozmieszczenie różnych obiektów w obrębie jednego dzieła wymusza widzenie ich w relacji i dialogu między sobą. - Nie uważam się za malarza, raczej za kompozytora. Traktuję swoje prace jako intelektualne obiekty do kontemplacji – powiedział artysta w jednym z wywiadów.