Dom Płonącej Szadzi

Gdybym była śmiertelna, epitafium na moim nagrobku brzmiałoby: „Tu spoczywa Isla Ríhbiadh, najdroższa córka Fallon i Lorcana, księżniczka koronna Luce, gamoń jakich mało”. Na szczęście jestem nieśmiertelną zmiennokształtną oraz czarownicą, więc niezliczone potknięcia nie doprowadziły do mojego przedwczesnego zgonu. Jeszcze. Kiedy po kolejnej gafie ląduję w prywatnej saunie nagiego i nadzwyczaj drażliwego króla Faerie, obawiam się, że ten Glaceńczyk o szpiczastych uszach pogrzebie moje zwłoki głęboko pod twardym lodem. Tymczasem on proponuje mi małżeństwo. Nasze zaręczyny to czysto strategiczne posunięcie. Mają stanowić jedynie element zasadzki na nienawidzących zmiennokształtnych wrogów króla Konstantina. On nie szuka miłości, a ja nie zamierzam zakochać się w mężczyźnie, który nie jest mi przeznaczony. Tworzymy więc jedynie solidny sojusz. Oczywiście, byłam głupia, że w ogóle tak pomyślałam. Przecież nic, co robię, nie idzie po mojej myśli. To, co z początku wydaje się przyjacielskim fortelem, stopniowo przeobraża się w niebezpieczną grę – taką, w której zacierają się granice między intrygą a pożądaniem, między dziecięcymi fantazjami a realiami dorosłości, między Królem Lodu a mną.