Włoskie śledztwo

Co za gniot. Autor ma podstawowy problem ze spójnością na poziomie logicznym. Główny bohater niby jest wyszkolonym agentem ABW, więc w jednym zdaniu jest opisywany jako mistrz uważności, łączenia faktów itd. by za chwilę popełnić głupi błąd wynikający z nieuważności lub wolnego łączenia faktów. Idzie ze swoim partnerem na wesele jego przyjaciół, a pojawia się refleksja, że raczej nikogo z weselników już nigdy nie spotka. Czyli to są przyjaciele partnera czy jednak przypadkowi ludzie? • Dość szybko pojawia się wątek jakiegoś artefaktu z czasów Chrystusa. Dobrnęłam do strony 232 i czytelnik nie dowiaduje się niczego i bynajmniej nie przez fakt, że jest tyle ciekawych informacji czy wątków. Fabuła mocno naciągana, mdła. Opisy Włoch sztampowe. Wiele błędów we wtrącanych włoskich wyrażeniach. Postaci psychologicznie płaskie. Nawet nie można sobie poczekać na romans głównego bohatera z zaginioną Alicją, gdyż on jest gejem a ona wg tego co czytelnik dowiaduje się do trony 232 nie żyje. Nie czytam dalej. Miałam ochotę na coś dobrze napisanego, takiego chłamu dawno nie czytałam.