24 Sonatas

Pierwsze w historii kompletne nagranie kolekcji barokowej muzyki kameralnej, które oddaje elegancję, formalność i żywą kulturę Londynu lat 1710. Na początku XVIII wieku Londyn był miastem ożywionym muzyką: włoska opera dominowała w nowo wybudowanych teatrach, tańce francuskie wniosły wyrafinowanie do salonów, a angielska tradycja katedralna w pełni przystosowała się do rodzimego stylu oprawiania tekstów. To właśnie z tego tętniącego życiem pejzażu dźwiękowego wyłonił się William Babell (ok. 1690-1723) – angielski muzyk o niezwykłej wszechstronności, którego błyskotliwość i ekspresyjne utwory kameralne oddawały ducha jego miejsca i czasu. Pierwszym nauczycielem Badella był jego ojciec, fagocista w orkiestrze Teatru Drury Lane. Szybko poszedł w ślady ojca, grając w prywatnej orkiestrze króla Jerzego I i zostając organistą w All Hallows przy Bread Street, stanowisko to piastował aż do przedwczesnej śmierci. Jego reputacja wirtuoza klawiszowego była powszechna; Johann Mattheson wychwalał jego grę na organach jako nawet lepszą od Händla. Jeśli chodzi o jego własną muzykę, jej głównymi zachowanymi pozostałościami są te dwa zbiory sonat z lat 1716 i 1720. Zostały one skomponowane na obój lub skrzypce z basso continuo; muzycy Cappella Musicale Enrico Stuart przyjęli dość liberalne podejście, dzieląc partię melodyczną w różnych sonatach między skrzypce, flet i obój, wspierane przez bogatą grupę continuo fagotu, wiolonczeli i klawesynu lub organów. Nie mniej atrakcyjnym aspektem tego rozwiązania jest jego różnorodność w ciągu 24 sonat. Wpływ Arcangelo Corelliego – rzymskiego skrzypka-kompozytora, którego sonaty op. 5 (wydane w 1700 roku) ukształtowały wiele z XVIII-wiecznego stylu kameralnego w całej Europie – jest widoczny w podejściu Babella. Struktura sonatowa Babella – zwłaszcza powolno-szybkie naprzemienne proporcje części i rytmiczne gesty – noszą piętno tego corelliańskiego modelu, choć z angielską lekkością i zamiłowaniem do ornamentów. Ta aranżacja nie tylko ukazuje różnorodność instrumentalną będącą sercem dwóch tomów sonat, ale także przywołuje doświadczenie XVIII-wiecznego londyńskiego salonu, gdzie skrzypce, obój i flet mogły płynnie się zastępować podczas wieczorów muzyki kameralnej.