Współlokator mimo woli

Pracująca w biurze podróży Alicja potrafi sprzedawać cudze marzenia, ale własne odkłada na później. Dzięki temu czuje, że jest bliżej świata, choć sama nigdy nie ruszyła dalej niż osiemdziesiąt kilometrów od miejsca zamieszkania. Wciąż mieszka w bloku, w którym dorastała, co niedzielę jeździ na obiady do rodziców i kocha tę swoją niezależność. Ma w sobie więcej ufności, niż rozsądek by zalecał, i serce, które zbyt łatwo każe jej pomagać innym. Szczepan z kolei to gburowaty trzydziestoparoletni programista. Przyjechał do obcego miasta zacząć wszystko od nowa, mając w kieszeni jedynie kilka złotych i obiecaną posadę. Zamknięty w sobie, oszczędny w słowach i wyraźnie niechętny całemu światu. Alicja zostaje wystawiona do wiatru przez przyjaciółkę, więc teraz desperacko szuka sposobu, aby uniknąć przeprowadzki do rodziców. Szczepan także znajduje się w prawdziwych tarapatach. Praca w Tarnowie miała oznaczać nowy początek. I wszystko byłoby w porządku, gdyby firma zapewniła mu mieszkanie. Jedna decyzja podjęta wbrew zdrowemu rozsądkowi – Ala proponuje nieznajomemu wynajem pokoju z odroczeniem opłaty – sprawia, że tych dwoje zostaje współlokatorami mimo woli.