Jak nie przeżyć

Renata Adamska-Garbowska napisała tom przejmujący swoją szczerością i emocjonalną prawdą. Nie szuka literackiej efektowności. Nie buduje poetyckich fajerwerków. Jej siła tkwi w prostocie, w empatii i w głębokim przekonaniu, że pamięć jest obowiązkiem żywych wobec umarłych. Każdy z tych wierszy jest małym zniczem zapalonym nad przepaścią historii. Każdy jest próbą ocalenia choćby fragmentu ludzkiego losu od zapomnienia. Czy poezja może zmienić świat? Zapewne nie. Może jednak zmienić człowieka. Może zatrzymać go na chwilę, zmusić do refleksji, wytrącić z wygodnej obojętności. A jeśli tak się stanie choćby raz, jeśli choć jeden czytelnik po zamknięciu tej książki inaczej spojrzy na drugiego człowieka, inaczej pomyśli o wojnie, nienawiści i odpowiedzialności za wspólny świat, wówczas poezja Renaty Adamskiej-Garbowskiej spełni swoje najważniejsze zadanie. Andrzej Dębkowski