Chłopiec, który przegrał wojnę

Powieść o tożsamości, sile pragnienia wolności i próbach odnalezienia człowieczeństwa nawet w najmroczniejszych czasach pod jarzmem totalitaryzmu. Chłopiec rozdarty między dwoma krajami i dwiema rodzinami. Dwie kobiety, z których jedna próbuje odzyskać syna, a druga boi się go stracić.Można przegrać wojnę, a mimo to wygrać wolność. Madryt, zima 1938 roku. Nikt w Madrycie nie wierzy już w zwycięstwo republikanów w wojnie domowej. Ci najbardziej zaangażowani w walkę, a zwłaszcza hiszpańscy komuniści, próbują ratować swoje dzieci, wysyłając je do Związku Radzieckiego. Kierowca sowieckiego doradcy wojskowego, Borysa Pietrowa, prosi go, by zabrał jego pięcioletniego syna do Moskwy. Matka chłopca, Clotilde, jest temu przeciwna, nie udaje jej się jednak nie dopuścić do wywiezienia dziecka. Kiedy generał Franco przejmuje rządy i w Hiszpanii rozpoczyna się terror, Clotilde trafia do więzienia. Jedynym, co trzyma ją przy życiu, jest nadzieja na odzyskanie wolności i odnalezienie syna. Moskwa, wiosna 1939 roku. Ania Pietrowa jest córką rewolucjonisty i żoną oficera Armii Czerwonej, lojalnie służących socjalistycznej ojczyźnie, sama jednak nie podziela ich wiary w nieomylność partii. Kiedy mąż wraca po latach z Hiszpanii, przywożąc ze sobą małego Pabla, to ona okazuje dziecku najwięcej serca i traktuje go jak własnego syna. Chłopiec dorasta, coraz bardziej zapatrzony w swoją nową mamę, która zaszczepia w nim miłość do muzyki i poezji oraz przekonanie o prawie do samodzielnego myślenia. A to w czasach największego stalinowskiego terroru jest śmiertelnie niebezpieczne w kraju, w którym nieprawomyślni trafiają do gułagów. Tymczasem tysiące kilometrów dalej zdesperowana Hiszpanka podejmuje największe ryzyko, by odzyskać syna. Boję się pomyśleć, że ten kraj stał się więzieniem, ale jeszcze bardziej przeraża mnie, że przywyknę do tej myśli. [opis wydawcy].