Elisabeth

Stephen Thomas Erlewine z AllMusic uznał, że album „pod wieloma względami przypomina DeAnn ”, przede wszystkim „oszczędną instrumentacją: podczas gdy Bryan zapewnił na marginesie delikatne rytmiczne faktury i barwy, „Elisabeth” wciąż sprawia wrażenie solowego albumu, płyty, na której został przyłapany na brzdąkaniu w swojej sypialni”. Erlewine porównał słuchanie albumu do „podsłuchiwania melancholijnego sąsiada brzdąkającego w środku nocy”. [ 2 ] Recenzent z Sputnikmusic opisał Bryana jako „ uosobienie aksjomatu mniej znaczy więcej , a jeśli chodzi o autentyczność, to jest prawdziwy”, zauważając również, że album nie został „zaprojektowany, by urzekać. Jest mglisty, lo-fi i w przeważającej mierze akustyczny. Są momenty, kiedy trzeba przebić się przez sypialniową produkcję, aby dotrzeć do sedna utworu [...], ale jest warty wykonania dla tych nielicznych, którzy mają cierpliwość, by wytrzymać osiemnaście akustycznych ballad Americana