Mord w ekspresie "Gryf"

Nie wyglądał jak śpiący, wyglądał jak zabity. Zabawny, niski staruszek z brzuszkiem. Łysą głowę zwiesił na bok, bledniejąca skóra zachowała jeszcze rumieńce. Starannie ogolony, kulisty. Z piersi sterczał mu wytoczony na okrągło drewniany trzonek długości około dwudziestu centymetrów. Niewątpliwie przygważdżał serce. Jeśli pociekła jakaś krew, to spłynęła i zastygła pod swetrem beżowej barwy i jakąś koszulą. Ronin natomiast nie spał już od kilkunastu sekund. Kiedy pociąg zastukał na jakimś rozjeździe i wagon podskoczył miękko, zapaliło się nagle światło. Ronin otworzył prawe oko i natychmiast zobaczył w nim trupa. Bo grubasek, jakiś czas temu żywy i niesłychanie gadatliwy, był trupem, skoro z serca wyrosło mu okrągłe, bejcowane na brązowo drewno, a kulista głowa zwisała bezwładnie. (Fragment).