Życie gorzko-słodkie:

skrzydełko Patrzę na małą, spoconą dziewczynkę o imieniu Durika. Za ubranie służy jej czarna torba na śmieci. Wyciąga do mnie rączki, a ja podnoszę ją. Jest słaba, wiotka. Kołyszę ją, śpiewam jej, nabieram dłonią nieco wody i przemywam jej twarz. Jest cała rozpalona. Jej mama, Muntuzu Angel, mieszka w schludnym, choć maleńkim, prowizorycznym szałasie - będącym jedyną namiastką domu, na jaką od dwóch lat może liczyć razem z siódemką dzieci. Kiedy pytam ją, gdzie śpią, Muntuzu gestem dłoni pokazuje gołe klepisko. Mówi, że padła ofiarą gwałtu zbiorowego, i to nie jednego. Zrobili to żołnierze. Po tym, jak została zgwałcona po raz pierwszy, uciekła do lasu, a potem dostała się do obozu w Kiwanji. Jej matka, ojciec i mąż zostali zamordowani przez oddziały zbrojne. Gdy ją odwiedzamy, tuli kilkunastomiesięczną dziewczynkę o imieniu Naomi. Mówię jej, że to piękne imię i że tak samo nazywa się moja matka. Oblicze Muntuzu Angel jest łagodne i piękne. Kobieta ze spokojem opowiada o swym losie. Wyznaje, że zwykle nie wyjawia faktu, iż dziecko zostało poczęte w wyniku gwałtu, nie chce przecież, aby Naomi od maleńkości nosiła społeczne piętno.