W czterech ścianach

Sto dwadzieścioro dzieci. Sto dwadzieścia historii, w które trudno uwierzyć. Mają za sobą kradzieże, morderstwa. Nie mają nawet czternastu lat i wolą siedzieć za kratkami w uralskim więzieniu, niż na wolności walczyć o przetrwanie. Tutaj mogą być tym, czym naprawdę są - dziećmi. Właśnie przywieźli Loszę. Nie pozwolili mu nawet pożegnać się z matką. Nie zobaczy jej dwa lata - takie jest prawo. Losza, łykając łzy, próbuje odnaleźć się w nowej sytuacji. Tola ma czternaście lat i zabójstwo na koncie. Niedługo wyjdzie. Nie ma jednak dokąd pójść. Mieszkańcy wioski, z której pochodzi, nie mają litości. "Nie chcemy szczeniaka. Niech zginie". Sto dwadzieścioro dzieci. Możemy widzieć w nich bandytów. Jeśli jednak nikt nie zobaczy w nich dzieci, nie pomoże wyrwać się z zaklętego koła przestępczości - po latach, już jako dorośli, wrócą do więzienia. - Borys Ryży opowiada historię poety. Wszystkie moje wiersze są o miłości lub o śmierci. Nie ma innych tematów - napisał w 2000 roku znany rosyjski kontestator i poeta Borys Ryży. Rok później, w wieku 26 lat, powiesił się w swoim mieszkaniu. Siedem lat po tym zdarzeniu siostra poety postanawia poznać prawdziwe motywy samobójstwa brata. Wraz z reżyserką filmu za pośrednictwem kamery próbuje przywrócić pamięć o krótkim, lecz burzliwym życiu człowieka, którego poezja idealnie odzwierciedla życie oraz emocje przejściowego pokolenia okresu pierestrojki. Zostaliśmy wyrzuceni z komunizmu, ale nie udało nam się wprowadzić do kapitalizmu - pisał Ryży.