Zemsta faraonów

Kochałam go od pierwszej chwili, gdy go zobaczyłam; kochałam nierozumnie, bo beznadziejnie, jakąż bowiem szansę mogła mieć skromna lektorka, gdy chodziło o taką znakomitość? W moich oczach był uosobieniem męskich zalet. Z pewnością trudno byłoby go nazwać przystojnym w konwencjonalnym sensie, ale wyróżniał się wyglądem: bardzo wysoki, o szczupłej sylwetce, włosach ni jasnych ni ciemnych; miał czoło intelektualisty, była jednak odrobina zmysłowości w jego ustach; nos miał duży i nieco arogancki, a szare oczy głęboko osadzone i przysłonięte powiekami. Nigdy nie było się pewnym, co myśli. Był daleki i tajemniczy. Często sobie powtarzałam: Trzeba by całego życia, by go zrozumieć. Ale cóż to byłaby za fascynująca podróż odkrywcza!