Zabliźnione serca

Max Blecher w swoim krótkim życiu napisał zaledwie kilka książek. "Zabliźnione serca'' po raz pierwszy zostały wydane na rok przed śmiercią autora, w 1937 roku, a fabuła książki jest w dużym stopniu oparta na przeżyciach autora. Główny bohater Emanuel może stanowić alter ego Blechera. Obaj dowiedzieli się o swojej chorobie na początku studiów w Paryżu, obaj cierpieli na gruźlicę kręgosłupa, obaj miesiącami przebywali w sanatorium i byli unieruchomieni przez wiele miesięcy. Oczami Emanuela obserwujemy specyficzny (i zamknięty) sanatoryjny świat z jego ekscentrycznymi mieszkańcami (takimi jak polska arystokratka, czy młody chłopak chwalący się swoimi pornograficznymi zdjęciami – a przecież czas akcji to lata 30.) i codziennymi rytuałami mającymi (dosłownie) postawić na nogi kuracjuszy. Wszystko zostało doprawione niezwykłym realizmem (np. dokładny opis zakładania gipsu na całym torsie), który pomaga zrozumieć przez co przechodzi osoba dotknięta śmiertelną chorobą.