Łomżyńskie Towarzystwo Wioślarskie było nie tylko klubem sportowym, ale przede wszystkim jedną z najważniejszych instytucji społeczno-kulturalnych w historii Łomży. ŁTW realizowało atrakcyjny program propagujący polską tradycję, kulturę i historię. Początki ŁTW sięgają 1897 roku, gdy podczas uroczystości „Wianków” po raz pierwszy urządzono wyścigi na łodziach. Dwa lata później rozpoczęto starania o założenie towarzystwa wioślarskiego. Dzięki poparciu ówczesnego gubernatora łomżyńskiego, 30 sierpnia 1901 roku Ministerstwo Spraw Wewnętrznych zatwierdziło statut towarzystwa, który zezwalał na uprawianie oprócz wioślarstwa, gimnastyki, pływania, łyżwiarstwa, kolarstwa. Towarzystwo mogło również posiadać lokal zimowy, przystań, łazienki, strzelnicę i bibliotekę. Członkowie ŁTW mogli także urządzać zabawy i gry towarzyskie, w tym także o charakterze publicznym. Jednym słowem, towarzystwo przypominało dzisiejszy, wielosekcyjny klub sportowy. W styczniu 1902 roku wybrano Komitet Towarzystwa w składzie: Aleksander Chrystowski, Franciszek Tuszowski, Franciszek Hryniewicz, Konstanty Bratz, Franciszek Przecławski, Mieczysław Tittenbrun, Rudolf Beber, Stanisław Kurcyusz, Wacław Nadratowski. W tym samym roku członkowie towarzystwa brali czynny udział w jubileuszowych regatach Warszawskiego Towarzystwa Wioślarskiego. Na początku wiosny 1902 roku, 24 marca, poświęcono i otwarto pierwszy lokal klubowy Łomżyńskiego Towarzystwa Wioślarskiego przy ul. Pięknej. Od tej pory towarzystwo mogło prowadzić działalność przez cały rok. Od początku komitet działał bardzo aktywnie. Wioślarstwo stało się w Łomży niezwykle modne. ŁTW posiadało własną przystań (początkowo drewnianą), flotyllę łodzi oraz kadrę doświadczonych sterników. Działała „delegacja sternicza”, która dbała o bezpieczeństwo i szkolenie adeptów. Wioślarze startowali w prestiżowych regatach międzyklubowych, m.in. w Warszawie. Mimo że statutowo członkami mogli być tylko mężczyźni, od 1905 r. w zajęciach i regatach mogły uczestniczyć kobiety – co było w tamtym czasie ewenementem na skalę kraju. Na dochody ŁTW składały się: wpisowe, składki członkowskie, kary organizacyjne, procenty bankowe oraz opłaty za: korzystanie z bilardu i kart, za wejście od gości do lokalu zimowego i na przystań, z wynajmu lokalu, dzierżawy bufetu, zabaw tanecznych, wypożyczanie łodzi, organizację regat, żetony od komitetu „wiankowego” organizującego sobótkowe zawody wioślarskie. Dzięki ŁTW znakomicie rozwinęło się życie towarzyskie. Organizowano zabawy i bale, rauty, koncerty i wycieczki.
Wszystkie formy działalności ŁTW przetrwały do II wojny światowej. Po jej zakończeniu, już w 1945 r. przystąpiono do jego reaktywacji. Jednak już po 5 latach ówczesne władze zabroniły używania nazwy Łomżyńskie Towarzystwo Wioślarskie, a cały klub przypisały organizacyjnie do Związkowca. Wioślarze, aby móc uprawiać swój sport, wstąpili do Ligi Przyjaciół Żołnierza, która w 1962 roku została przekształcona w Ligę Obrony Kraju. LOK powołała do życia Klub Wodny „Okoń”. Dopiero w latach 70. XX w., dzięki staraniom Warszawskiego Towarzystwa Wioślarskiego i TPZŁ, udało się reaktywować Łomżyńskie Towarzystwo Wioślarskie.
Trudne warunki rzeczne sprawiły, że wioślarstwo zaczęło ustępować kajakarstwu, które stało się nową wizytówką miasta. Łomżyńscy kajakarze odnosili sukcesy na szczeblu krajowym, a ich wyniki wzbudzały ogromną sympatię mieszkańców. W latach 80. zawodnicy ŁTW zdobyli aż 24 medale Mistrzostw Polski (w tym 11 złotych). Sukcesy odnosili tacy zawodnicy jak Teresa Kaczmarczyk czy Marek Darkowski. To w ŁTW pod okiem trenera Marka Zenczewskiego wychowała się Elżbieta Kuncewicz, późniejsza olimpijka z Sydney (2000). Mimo ambitnych planów rozbudowy bazy (kąpielisko miejskie, nowa przystań), narastające problemy finansowe i organizacyjne doprowadziły do zawieszenia działalności Towarzystwa
Do końca lat 80. można było zobaczyć na Narwi osady wioślarskie. Ale pierwsze lata 90. XX w. i odmowa dofinansowania doprowadziła do zawieszenia działalności, co w konsekwencji oznaczało koniec ŁTW.
Łomżyńskie Towarzystwo Wioślarskie realizowało program propagujący polską tradycję, kulturę i historię. Umiejętne łączenie elementów programu sportowego, turystycznego i kulturalnego spowodowało, że w działalności Towarzystwa równocześnie uczestniczyli przedstawiciele kilku pokoleń mieszkańców Łomży. Klub wioślarski znacznie przyczynił się do zintegrowania Polaków i utrwalenia polskości w Łomży.