W Filii Bibliotecznej w Ostrowsku podczas ostatniego spotkania Dyskusyjnego Klubu Książki, 26 lutego, uczestnicy mieli okazję porozmawiać o powieści „Marina” autorstwa Carlosa Ruiza Zafóna — jednego z najbardziej cenionych współczesnych pisarzy hiszpańskich. Książka wzbudziła duże zainteresowanie i stała się punktem wyjścia do żywej dyskusji o literaturze, dojrzewaniu oraz sile wspomnień.

"Marina” to utwór wymykający się jednoznacznej klasyfikacji gatunkowej. Łączy bowiem elementy powieści młodzieżowej, gotyckiej tajemnicy, thrillera oraz subtelnej historii miłosnej. Char­akte­ryst­yczn­a dla twórczości Zafóna atmosfera melancholii i tajemnicy sprawia, że Barcelona przedstawiona w książce staje się niemal osobnym bohaterem — miejscem pełnym mroku, sekretów i zapomnianych historii.
Akcja powieści rozgrywa się w latach 80. XX wieku i opowiedziana jest z perspektywy wspominającego młodość Óscara Drai. Punktem wyjścia fabuły jest jego spotkanie z tajemniczą Mariną oraz jej ojcem, Germánem Blau. Wspólne odkrywanie zagadki związanej z opuszczoną rezydencją, tajemniczą kobietą odwiedzającą cmentarz i postacią Michaiła Kolvenika prowadzi bohaterów w świat pełen grozy, eksperymentów naukowych i tragicznych losów ludzi próbujących pokonać śmierć.
Podczas dyskusji szczególną uwagę zwrócono na najważniejsze wątki powieści. Jednym z nich jest motyw dojrzewania — historia Óscara ukazuje moment przejścia z dzieciństwa w dorosłość, kiedy fascynacja światem miesza się z pierwszym doświadczeniem straty. Istotny okazał się także temat pamięci i przemijania. Zafón pokazuje, jak wspomnienia kształtują tożsamość człowieka i jak silnie przeszłość wpływa na teraźniejszość. Duże emocje wzbudził również wątek miłości — pięknej, lecz kruchej i naznaczonej świadomością nieuchronności losu.
Rozmawiano także o gotyckiej stylistyce utworu: opuszczone budynki, mgła, stare fotografie i tajemnicze laboratoria budują atmosferę niepokoju, a jednocześnie nadają historii baśniowy, niemal oniryczny charakter. Niektórzy uczestnicy zauważyli, że elementy grozy nie służą jedynie budowaniu napięcia, lecz stają się metaforą ludzkiego lęku przed samotnością i śmiercią.
W części refleksyjnej spotkania pojawiły się osobiste przemyślenia czytelników. Wielu z nich podkreślało, że „Marina” jest opowieścią o pierwszych doświadczeniach, które pozostają w człowieku na zawsze — o przyjaźni, miłości i utracie niewinności. Powieść skłania do zatrzymania się nad własnymi wspomnieniami oraz nad tym, jak ważne są spotkania z ludźmi, którzy na krótko pojawiają się w naszym życiu, a mimo to zmieniają je na zawsze. Uczestnicy zgodnie przyznali, że książka pozostawia czytelnika z nutą nostalgii i refleksji nad przemijaniem.
Powieść Zafóna okazała się inspirującą lekturą, która łączy elementy literackiej przygody z głęboką refleksją egzystencjalną. Dyskusja pokazała, że „Marina” to książka, do której warto wracać — zarówno dla jej tajemniczej fabuły, jak i emocji, które pozostają z czytelnikiem jeszcze długo po zakończeniu lektury.