Uczestniczki spotkania zwróciły uwagę na sposób, w jaki społeczność bezgranicznie zawierza swoje decyzje autorytetowi Kościoła, często rezygnując z własnego osądu. Podkreślono jednak, że sama wiara nie stoi w opozycji do nauki – problem pojawia się wtedy, gdy przybiera ona formę ślepego podp­orzą­dkow­ania­ lub rygorystycznego, dosłownego traktowania prawd wiary, które wypiera zdrowy rozsądek i odpo­wied­zial­ność­ za drugiego człowieka (mimo pogarszającego się stanu dziewczynki, jej głodzenie jest traktowane jako „cud”, a nie zagrożenie życia).

Szczególnie poruszająca była bierność rodziców, którzy zamiast reagować, utwierdzają się w przekonaniu o wyjątkowości sytuacji i pozwalają na dalsze cierpienie dziecka. Zwrócono jednak uwagę, że nie wszyscy pozostają obojętni – niektórzy bohaterowie, widząc zagrożenie, próbują w delikatny sposób odwieść dziewczynkę od postu (głodówki), nie chcąc jednocześnie podważać jej przekonań religijnych ani jej ranić.
W trakcie rozmowy zauważono również pewien paradoks: ci sami ludzie, którzy deklarują głęboką religijność, równolegle wierzą w zabobony – jak wieszanie szmat na drzewie, by „oddać” ból, czy zostawianie misek z mlekiem dla skrzatów, aby te nie krzywdziły domowników. Pokazuje to, że ich wiara nie zawsze opiera się na refleksji, lecz raczej na lęku i potrzebie znalezienia wyjaśnienia dla trudnych zjawisk. Sama potrzeba uzyskania cudu pełni rolę gwarantu ich wiary, utwierdzając ich w przekonaniu o jej słuszności (pragną czegoś namacalnego a nie zasłyszanego).
Omówiono także momenty, w których bohaterowie posuwają się do manipulacji i oszustwa, aby podtrzymać przekonanie o cudzie. Wskazano, że pragnienie potwierdzenia wiary za wszelką cenę może prowadzić do przekroczenia granic moralnych i ignorowania podstawowych wartości, takich jak życie i zdrowie dziecka.
Na zakończenie spotkania pojawiła się refleksja, że powieść ostrzega przed wypaczeniem wiary. Pozostawiono otwarte pytanie: gdzie przebiega granica między wiarą a niebezpiecznym złudzeniem – i czy w sytuacjach granicznych potrafimy ją rozpoznać?