Miejska Biblioteka Publiczna w Łomży zaprasza na spotkanie autorskie z reporterem, twórcą podcastu “Raport o stanie świata”

DARIUSZEM ROSIAKIEM

29 stycznia (poniedziałek) o godz. 18.00 w Hali Kultury (Stary Rynek 6)

spotkanie poprowadzi dziennikarka Marlena Siok

Dariusz Rosiak – reporter, autor podcastu “Raport o stanie świata. Wcześniej związany z RFI, BBC, „Rzeczpospolitą” i innymi tytułami. Autor kilku książek między innymi “Ziarno i krew. Podróż śladami blis­kows­chod­nich­ chrześcijan”, za którą otrzymał nagrodę im. Beaty Pawlak i był nominowany do nagrody Nike. Ostatnio wydał książkę biograficzną “Bauman”. Pisze do „Tygodnika Powszechnego”.

W kolejnym spotkaniu ”Lubimy dziergotki”, pasjonatki robótek ręcznych wymieniały się nabytym doświadczeniem i prezentowały aktualnie tworzone prace.
Udzielano sobie praktycznych rad dotyczących zakupu nici , potrzebnych akcesoriów dziewiarskich, a także przydatnych książek i stron internetowych. Oglądano zdjęcia , które przedstawiały wykonane przez uczestniczki wyroby. Rozmawiano również o innych pomysłach związanych z dziergotkami .
Dużym zain­tere­sowa­niem­ cieszyła się biżuteria z filcu i niezwykły haft sutaszowy, które będą tematem kolejnego spotkania już w lutym.

Dotarła do nas smutna wiadomość o śmierci Pani Grażyny Hanny Fedorczyk – wieloletniej pracownicy Miejskiej Biblioteki Publicznej
w Łomży.

1 września 1966 r. została zatrudniona w czytelni dla dorosłych ówczesnej Powiatowej i Miejskiej Bibliotece Publicznej na stanowisku technicznego pracownika bibliotecznego. W roku 1971 powołana przez Panią Helenę Czernek na stanowisko bibliotekarza w Oddziale Dziecięcym. Z miejscem tym zwiąże swoje całe zawodowe życie. Oddział dla Dzieci funkcjonował na parterze budynku przy Starym Rynku, wówczas przy Placu Żeglickiego. Miejsce to było znane wszystkim młodym czytelnikom. Klimatyczne, z rzędami półek z książkami, często
w szarych okładkach, niektóre wydawnictwa pięknie wyeksponowane kusiły przyciągającymi pięknymi okładkami. W 1996 roku powierzono Pani Grażynie stanowisko kierownika Oddziału dla Dzieci, który został przeniesiony do obecnej siedziby na ulicę 3 Maja 6A. Funkcję tę pełniła do 31 grudnia 1998 r., do momentu zakończenia aktywności zawodowej.

W pamięci łomżyńskich bibliotekarzy pozostanie jako niezwykle ciepła osoba, serdeczna, wrażliwa i skromna, witająca czytelników z uśmiechem. Pani Grażyna z ogromnym zaangażowaniem 32 lat swojego życia poświęciła pracy w jednej, jedynej instytucji – Bibliotece. Pozostanie w naszej pamięci!

W dniu 19 stycznia 2024 r. (piątek) filie biblioteczne, Oddział dla Dzieci i Dział Zbiorów Specjalnych będą czynne do godziny 13.00
Przepraszamy za utrudnienia.

Wczoraj przyznano Paszporty Polityki 2023.

Laureatem 31. edycji Paszportów Polityki w kategorii Książka (przemianowana w tym roku dawna kategoria Literatura) został Jacek Świdziński. Autor został nagrodzony za opowieść graficzną: komiks “Festiwal”.

Jacek Świdziński – autor komiksów (scenariuszy i rysunków). Urodził się w 1988 roku. Ukończył kulturoznawstwo na Uniwersytecie Warszawskim, a rysunku uczył się sam. Należy do komiksowej grupy Maszin. W 2015 roku za “Zdarzenie 1908” otrzymał nagrodę im. Henryka Sienkiewicza dla najlepszej popowej powieści (nagroda ta na równych prawach traktuje książki i komiksy). Został dwukrotnie wyróżniony w konkursach organizowanych przez Forum Obywatelskiego Rozwoju za krótkie komiksy “Skrawki” oraz “Przywileje dla wybranych, koszta dla nabranych”. Jego “Wielką ucieczkę z ogródków działkowych” uznano za najlepszy album komiksowy 27. Międ­zyna­rodo­wego­ Festiwalu Komiksu w Łodzi. Polskie Stowarzyszenie Komiksowe przyznało mu tytuł najlepszego scenarzysty za “Powstanie – film narodowy”.

Jacek Świdziński w graficznej opowieści pt. “Festiwal” przypomina niezwykłą historię V Światowego Festiwalu Młodzieży i Studentów odbywającego się w 1955 roku w Warszawie. To pełna niedopowiedzeń, ironii, aluzji i humoru narracja o Polsce. Autor diagnozuje choroby współczesności, pokazuje nieprzerobione polskie traumy, a przy tym skupia się na relacjach międzyludzkich. To pierwszy komiks w historii konkursu ph. “Paszporty Polityki”, który otrzymał nagrodę.
Więcej – culture.pl, polityka.pl

w.bibliotece.pl

Zapraszamy do obejrzenia wystawy – 100. rocznica śmierci Kazimierza Lutosławskiego, przygotowanej przez Dział Informacyjno-Bibliograficzny Miejskiej Biblioteki Publicznej w Łomży.

Kazimierz Lutosławski urodził się 4 marca 1880 w rodzinnym Drozdowie koło Łomży. Należał do słynnego rodu Lutosławskich. Był brat filozofa Wincentego i działaczy politycznych Mariana i Józefa oraz stryjem kompozytora Witolda. Po zdaniu matury w Rydze, studiował medycynę na Uniwersytecie w Zurychu (1898-1903), gdzie stał się prominentnym członkiem Związku Młodzieży Polskiej „Zet” i Organizacji Młodzieży Narodowej, a także komendantem gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. W 1903 r. został członkiem tajnej Ligi Narodowej, a następnie Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego. Po odbyciu praktyki w warszawskich szpitalach wyjechał do Londynu, podejmując studia z zakresu fizyki i nauk politycznych. Zafascynowany poznaną tam ideą ruchu skautowego, starał się ją rozkrzewić po powrocie do kraju stając się mentorem Andrzeja Małkowskiego i Olgi Drahonowskiej, poznanych w założonym przez brata Wincentego stowarzyszeniu Eleusis. Utworzył w 1907 roku w dobrach Maurycego Zamoyskiego w Starej Wsi pod Nowomińskiem (Mińskiem Mazowieckim) czteroletnie elitarne Ognisko Wychowawcze Wiejskie. Organizował drużyny i zastępy. W 1909 r., po traumatycznym doświadczeniu (utonięciu trzech swoich uczniów) postanowił zostać księdzem i wyjechał na studia do seminarium we Fryburgu, które w 1912 r. uwieńczył przyjęciem święceń kapłańskich z rąk kardynała Merciera, a następnie doktoratem z teologii. Powróciwszy do Warszawy został prefektem szkół warszawskich i z wielką energią oddał się pracy w Naczelnej Komendzie Skautowej jako instruktor i kapelan. Jego wpływ na polskie harcerstwo był bardzo znaczący. Był twórcą projektu krzyża harcerskiego (1913), jednym z głównych autorów statutu ZHP oraz tekstów prawa i przyrzeczenia, a także jednym z ideologów organizacji.
Po wybuchu wojny był krytykowany za popieranie porozumienia z Rosją, ustąpił z Naczelnej Komendy Skautowej, do której powrócił na krótko u schyłku wojny pracując dla zjednoczenia polskiego harcerstwa. Wojnę spędził w Moskwie, gdzie był jednym z liderów polskiej emigracji, założycielem gimnazjum, kapelanem ośmiotysięcznej Brygady Strzelców Polskich, a od lipca 1917 r. działaczem Rady Polskiej Zjednoczenia Międ­zypa­rtyj­nego­ odpowiedzialnym – wraz braćmi Marianem i Józefem – za przerzut żołnierzy polskich do Murmańska. Rozwinął także działalność dziennikarską, redagował pisma „Polak-Katolik” i „Wygnaniec” oraz blisko współpracował z endecką „Gazetą Polską”.
Po powrocie do kraju został członkiem Zarządu Głównego Związku Ludowo-Narodowego (ZLN). Wybierany posłem do Sejmu Ustawodawczego (1919) oraz do Sejmu I kadencji (1922), przewodniczył komisjom konstytucyjnej, oświatowej i spraw zagranicznych. Był twórcą wielu ustaw, głównym autorem preambuły konstytucji marcowej, roty przysięgi prezydenta i ślubowania poselskiego. W czasie wojny polsko-rosyjskiej służył jako kapelan wojskowy. Krytykował politykę Piłsudskiego i zaraz po Bitwie Warszawskiej na łamach „Myśli Polskiej” oskarżał go o zdradę. W 1923 r. wraz z prof. Władysławem Konopczyńskim zgłosił pierwszy projekt ustawy „numerus clausus”, postulującej ograniczenie w szkołach wyższych liczby studentów żydowskich do procentu Żydów w kraju. Poza działalnością polityczną ks. Lutosławski był aktywny jako warszawski duszpasterz i społecznik. Redagował również tygodnik „Sprawa”.
Zmarł w wieku 44 lat w Drozdowie po ciężkiej chorobie – szkarlatynie. Został pochowany w krypcie rodzinnej na miejscowym cmentarzu.
Źródło: Instytut Dziedzictwa Myśli Narodowej, historialomzy.pl