Ale banalna jest ta książka. Snuje się tak i snuje. A to ptaszek przyleci, a to jeleń pokaże się z daleka, no i te wschody, albo zachody słońca oglądane z pomostu. Niby coś tam się dzieje, niby zdarza się to i owo, ale to wszystko jest takie rozleniwione, bez energii. To jest pierwsza książka Pani Tekieli po którą sięgnęłam i jednocześnie ostatnia, bo obezwładniają mnie takie snujące się bez końca opowieści. Jedyne, co mnie trochę ubawiło, to gospodarz tego domostwa nad jeziorem. To młody człowiek który ma całą gospodarkę na głowie. Na co dzień zajmuje się zwierzętami domowymi, uprawia pole, a jak mu źle to rzuca się na robienie porządków i myje wszystkie okna, sprząta cały dom, pierze rzeczy po babci i dziadku, żeby je odświeżyć, do tego robi mnóstwo przetworów na zimę i jeszcze biegnie do lasu nazbierać grzybów, coby je pozaprawiać też na zimę. A tak w ogóle to pracuje zdalnie na komputerze i ma mnóstwo zleceń. Jakim cudem jeden człowiek może to wszystko ogarnąć, to chyba tylko Pani Tekieli to wie.

„Jezioro Zapomnienie” to wspaniała, cudowna, emocjonująca, z nutką humoru i strachu historia, pokazująca związek człowieka z naturą i ukazująca jej sielskość. To historia o tym, jak ważne jest, aby mieć swoje miejsce na ziemi, które jest częścią nas i współgra z nami, w którym czujemy się jak nigdzie indziej i którego jesteśmy w stanie bronić, gdy zajdzie taka potrzeba.To też opowieść o stracie, przyjaźni, uczuciach i dostrzeganiu piękna w prostych rzeczach, które wypełniają naszą codzienność. O cieszeniu się z każdego dnia, ze śpiewu ptaków i piękna krajobrazu. Książkę czyta się bardzo szybko i przyjemnie. Kolejne strony wręcz same przekładają się. Bardzo polubiłam bohaterów, jak również klimat i spokój jaki płynie z tej powieści. Idealna lektura na oderwanie się od codziennych trosk. Ja jestem zauroczona 😍💖 Polecam 😘

Wspaniała książka, ciekawa historia, świetnie napisana