„Miłość w czasach zarazy” to klasyka literatury światowej. • Powieść ta opowiada o wielkiej, trwającej ponad pięćdziesiąt lat miłości Florentina Arizy do Ferminy Dazy. Młodzi poznają się jako nastolatkowie i zakochują się w sobie, jednak ich uczucie zostaje wystawione na próbę. Fermina, pod wpływem ojca, zrywa z Florentinem i poślubia doktora Juvenala Urbino, szanowanego lekarza zajmującego się zwalczaniem epidemii cholery. Florentina rozstanie nie zniechęca – przez kolejne lata pozostaje przekonany, że pewnego dnia Fermina do niego wróci. W tym czasie prowadzi intensywne życie uczuciowe i nawiązuje liczne romanse, ale żadna z kobiet nie zastępuje mu dawnej ukochanej. Po śmierci doktora Urbino Florentino ponownie wyznaje Fermnie miłość. Kobieta początkowo odrzuca jego zaloty, jednak z czasem między nimi odradza się uczucie. • Powieść pokazuje, że prawdziwa miłość może przetrwać upływ czasu, rozłąkę, starość i życiowe przeciwności. Tytułowa „zaraza” odnosi się nie tylko do epidemii cholery, ale również do miłości, która podobnie jak choroba może całkowicie zawładnąć człowiekiem. Márquez porusza w swej powieści także temat przemijania, samotności, wierności, pożądania i tego, czy miłość jest możliwa na każdym etapie życia. Muszę przyznać, że fabularnie nie ujęła mnie ta powieść zbyt mocno za serce. Momentami perypetie jej głównych bohaterów były zwyczajnie nudne. Z kolei taka, a nie inna postawa Florentina wobec jego licznych kobiet przyprawiała mnie o lekką wściekłość i irytację. Dostrzegam jednak atuty twórczości samego Marqueza. Powieść pod względem językowym jest fenomenalna. Pełne finezji zdania, urzekające metafory, inteligentne dialogi, wyszukane opisy. Te cechy zasługują na podziw, w tej jakże mało przychylnej czytelnikowi historii.