„Pani March” Virginii Feito to nietypowa i mocno niepokojąca powieść, która zaczyna się niewinnie, by szybko przerodzić się w portret pogłębiającej się psychozy. Tytułowa bohaterka prowadzi uporządkowane życie w świecie wyższych sfer, obsesyjnie dbając o pozory idealnej żony, matki i gospodyni. Jedna niefortunna sugestia sprawia jednak, że zaczyna doszukiwać się siebie w nowej książce męża, co uruchamia spiralę obsesji. Z czasem granica między prawdą a wyobrażeniem zaciera się coraz bardziej, a Pani March wikła się w sieć kłamstw tak gęstą, że trudno stwierdzić, czy oszukuje jeszcze innych, czy już tylko samą siebie.

Świetnie skonstruowana powieść. Autorce udało się stworzyć bohaterkę, której jako czytelnicy, w ogóle nie możemy być pewni. Poznajemy ją jako wykonującą swoje codzienne obowiązki panią domu i zadowoloną ze swojej pozycji społecznej żonę sławnego pisarza. Jedno zdanie usłyszane podczas zakupów sprawia, że świat pozorów naszej bohaterki zaczyna się chwiać, a ona sama poddaje w wątpliwość wszystko co do tej pory stanowiło niezachwianą podstawę jej życia. Momentami tytułowa Pani March nas drażni, denerwuje, a są fragmenty gdy czujemy do niej litość, współczucie. Fabuła balansuje między psychologicznym dramatem, a dobrym thrillerem. W trakcie czytania miałam Pani March przypominała mi Panią Dalloway.