Książka byłaby super, gdyby nie ta wulgarna, najmądrzejsza na świecie Chyłka i te jej żałosne niby inteligentne odpowiedzi i porównania. Nikt tak w życiu po prostu się nie komunikuje z innymi ludźmi, tak jak Chyłka, a zwłaszcza w sytuacji zagrożenia. Chamskie zachowanie i teksty wobec innych ludzi, a zwłaszcza Zordona, są żenujące, à praw­dopo­dobi­eńst­wo, że ktokolwiek wytrzyma z Chyłką, pozbawioną uczuć i, jak się jej wydaje, z celnymi ripostami i sarkazmem, jest wręcz niemożliwe. Jej postać wydaje mi się coraz bardziej psychopatyczna i szczerze, jestem już nią zmęczona.