Biłam się z myślami jaką wystawić ocenę. To bardzo dobry i bardzo ważny reportaż, mimo wszystko czegoś mi w nim zabrakło, dlatego jedna gwiazdka mniej. Trochę za cukierkowe te historie. Sami wspierający rodzice. Chyba to tak nie działa. Tylko jedna historia pokazuje odmienną stronę. Być może, tak jak piszą komentujący, najpierw powinno się sięgnąć po wcześniejszy reportaż tego autora czyli Niegrzeczne. Niemniej jest to pozycja godna polecenia. Dla kogoś, kto trochę temat zna, nie ma tu spektakularnych, otwierających oczy wiadomości. Dla zupełnego laika, może być to lektura szokująca

"Wszystko mam bardziej. Życie w spektrum autyzmu" to poruszający i chwytający za serce reportaż o realiach i życiu ludzi dorosłych żyjących w spektrum autyzmu i ludzi żyjących razem z nimi. Autor oddaje im głos, słucha i nie ocenia. Pokazuje, że nie ma jednej definicji określającej czym jest autyzm, i nie ma dwóch takich samych osób z takimi samymi "objawami", bo każda osoba jest inna. A to, że ktoś jest "inny", to nie znaczy że jest gorszy. Przecież każdy z nas jest "inny", różnimy się charakterem, kolorem oczu, kolorem włosów czy wrażliwością. Tak samo jest z osobami z orzeczeniem o niep­ełno­spra­wnoś­ci, to, że ktoś ma diagnozę i orzeczenie, nie powinno skreślać ich na margines społeczny. Osoby ze spektrum mogą różnie funkcjonować. Są osoby, które "w miarę dobrze funkcjonują", i są osoby, którym trudno się funkcjonuje i potrzebują pomocy. Według mnie, autor za mało przedstawił osób, które "dobrze" funkcjonują, a za dużo osób, którzy "gorzej" funkcjonują. Niemniej uważam, że takie książki są bardzo potrzebne, i powinno być ich więcej, żeby uświadamiać nasze społeczeństwo, że w spektrum - dzieci, młodzieży i dorosłych - jest coraz więcej. Na końcu książki autor zamieścił list - "List dorosłych ze spektrum autyzmu do rodziców dzieci z autyzmem". Jest piękny i ważny. Lektura skłania do przemyśleń i refleksji. Polecam przeczytać.