"Wszystko mam bardziej. Życie w spektrum autyzmu" to poruszający i chwytający za serce reportaż o realiach i życiu ludzi dorosłych żyjących w spektrum autyzmu i ludzi żyjących razem z nimi. Autor oddaje im głos, słucha i nie ocenia. Pokazuje, że nie ma jednej definicji określającej czym jest autyzm, i nie ma dwóch takich samych osób z takimi samymi "objawami", bo każda osoba jest inna. A to, że ktoś jest "inny", to nie znaczy że jest gorszy. Przecież każdy z nas jest "inny", różnimy się charakterem, kolorem oczu, kolorem włosów czy wrażliwością. Tak samo jest z osobami z orzeczeniem o niep­ełno­spra­wnoś­ci, to, że ktoś ma diagnozę i orzeczenie, nie powinno skreślać ich na margines społeczny. Osoby ze spektrum mogą różnie funkcjonować. Są osoby, które "w miarę dobrze funkcjonują", i są osoby, którym trudno się funkcjonuje i potrzebują pomocy. Według mnie, autor za mało przedstawił osób, które "dobrze" funkcjonują, a za dużo osób, którzy "gorzej" funkcjonują. Niemniej uważam, że takie książki są bardzo potrzebne, i powinno być ich więcej, żeby uświadamiać nasze społeczeństwo, że w spektrum - dzieci, młodzieży i dorosłych - jest coraz więcej. Na końcu książki autor zamieścił list - "List dorosłych ze spektrum autyzmu do rodziców dzieci z autyzmem". Jest piękny i ważny. Lektura skłania do przemyśleń i refleksji. Polecam przeczytać.