Moja pierwsza książka J. Małeckiego i na pewno sięgnę po więcej jego twórczości. Poruszyła we mnie wiele wrażliwych strun. Bardzo interesujący styl pisarski. Taki surowy i zwięzły za zarazem pełny emocji i czegoś na kształt poezji. Liryczna proza życia.

Autor porusza emocje i uczucia głęboko skrywane, podskórnie tylko wyczuwalne. Od pierwszej chwili mnie zachwyciła - piękne emocje, język. Pozostaje się pod jej wpływem na dłużej, daje do myślenia.

Cóż powiem… Z całym szacunkiem dla prozy Jakuba Małeckiego „Obiekty głębokiego nieba” zupełnie nie przypadły mi do gustu. Po kilkunastu przeczytanych stronach miałam nadzieję, że to książka nie jego autorstwa. Ale niestety… Fabularnie kompletnie nie dla mnie. Zgodzę się, że jest to dość odważny krok ze strony autora, uczynienie trzonem powieści bardzo intymnej relacji między czterema osobami, żyjącymi w formalnych związkach. Dalszy rozwój wydarzeń, ten nieco mniej „intymny” w kontekście erotycznym był dla mnie bardziej „małecki”. Uwielbiam jego prozę w wydaniu nostalgicznym, filozoficznym z niewielką domieszką realizmu magicznego. Dobrze, że chociaż odrobinę tych pierwiastków udało mi się znaleźć tuż przed końcem tej powieści. W ogólności jednak losy Janka i Igi mnie nie urzekły, a podjęte prze nich decyzje były bardzo rozczarowujące. Nie zapałałam do nich sentymentem i tyle. Nie tym razem… Cóż, bywa… Udanej lektury „małeckoholikom” życzę.