„Nie mówię żegnaj” to poruszająca powieść łącząca osobistą historię z tragicznymi wydarzeniami z historii Korei Południowej. Punktem wyjścia dla jej fabuły jest masakra na wyspie Czedżu z lat 1948–1949 oraz jej wpływ na kolejne pokolenia. • Główna bohaterka, Kyŏng-ha, przechodzi kryzys życiowy i zostaje wciągnięta w historię swojej przyjaciółki In-sŏn. Wraz z odkrywaniem rodzinnych wspomnień i przemilczanych faktów coraz bardziej zagłębia się w traumę związaną z dawną przemocą. Powieść skupia się na losach trzech kobiet, pokazując, jak pamięć, strata i żałoba kształtują ludzkie życie. • Nie jest to powieść, w której kluczową rolę odgrywa akcja. To raczej poemat, oszczędny w słowach, zawierający oniryczne momenty. To historia, która skłania do głębokiej refleksji nad pamięcią zbiorową, traumą przekazywaną między pokoleniami oraz zachowaniem człowieczeństwa po doświadczeniu przemocy. Nie jest to literatura łatwa, ale bardzo wartościowa i to w kontekście globalnym.

Ważny temat masakry na Czedżu, mało znany w naszym obszarze kulturowym, niestety napisany w bardzo hermetyczny sposób. Znaczna część powieści to opis współczesnych przeżyć i emocji autorki, chwilami - szczerze mówiąc - trudny do zniesienia...

Koncepcyjnie świetna

Trudna, pouczająca lektura, Bardzo prywatna historia Korei Południowej.