„Dziady cz. II” to dramat napisany przez Adama Mickiewicza. Książka opowiada o dawnym zwyczaju zwanym Dziady, który odbywa się nocą w kaplicy. Ludzie spotykają się tam, aby przywołać duchy zmarłych. • Dziady prowadzi Guślarz. To on rozmawia z duchami i mówi, co trzeba zrobić, żeby im pomóc. W kaplicy znajdują się także inni ludzie, którzy biorą udział w tym zwyczaju. • Podczas Dziadów pojawiają się różne duchy, na przykład duchy dzieci, Widmo Złego Pana oraz Zosia. Każdy z duchów opowiada swoją historię i mówi, dlaczego nie może zaznać spokoju. • Najbardziej zapamiętałem pojawienie się duchów dzieci. Był to ważny moment w utworze i dobrze zapada w pamięć czytelnika. • Czytając ten utwór, można łatwo wyobrazić sobie to, co dzieje się w kaplicy. Opisy i dialogi pomagają zrozumieć przebieg wydarzeń i sprawiają, że tekst jest czytelny. • Podobało mi się, że w książce pojawia się dużo różnych postaci. Każda z nich jest inna i sprawia, że czytanie nie jest nudne. • Moim zdaniem „Dziady cz. II” to ciekawa lektura szkolna. Jest inna niż zwykłe książki i na pewno zapada w pamięć.

Rewelacyjna opowieść,bardzo poruszająca historia.Warto przeczytać.

Z jednej strony historia o pomaganiu innym, o zauważaniu, że komuś coś upadło, że komuś jest zimno, że ktoś nie ma miejsca, aby usiąść. Ale na końcówkę mam dużą niezgodę. Uwaga - spojler - myszka dostaje w prezencie kotka. Zapakowanego w pudełko. Nie, nie i jeszcze raz nie! Nie ma mojej zgody na normalizowanie sytuacji "zwierzątko jako prezent gwiazdkowy". Wiele zwierzęcych nieszczęść się stąd wzięło.

"Gdzie ci mężczyźni których nie poślubiłam" to lekka, spokojna i dobra lektura o relacjach międzyludzkich, ukrytych pragnieniach, wyborach, związkach, przyjaźni, miłości, i o tym, że nie warto wracać do przeszłości i zastanawiać się "co by było gdyby". Najlepiej żyć teraźniejszością i doceniać to, co się ma i cieszyć się z małych rzeczy. • Nie wiem czemu, ale miałam mały problem z tą książką. Niby ciekawa, ale kurcze, coś mi nie podeszła. Bardzo lubię książki pani Ani, i poprzednie które przeczytałam bardzo, ale to bardzo mi się podobały, ale według mnie ta była najsłabsza i niestety nie zachwyciła mnie aż tak. Były momenty ciekawe, były refleksyjne, ale były też nużące. Czyta się szybko, ale bez jakiś dużych emocji. • To jest tylko moje zdanie i nie musicie się z nim zgadzać. A jeśli chcecie przeczytać, to czytajcie. Na pewno wielu osobom się spodoba.

Bardzo przyjemna powieść w stylu "amerykańskiego rom-com", z zabawnymi dialogami, nawet zaskoczyło mnie jak przeżywałam emocje bohaterów. Z 3 książek Emily Henry które dotychczas czytałam ta podobała mi się najbardziej