Mega książka, ja słuchałam i bardzo mi się podobało, sympatyczna opowieść.

Nie czekaj do wystąpienia objawów. Zmień nawyki a przejdziesz ten czas bez dolegliwości.

Najbardziej podobało mi się słowo „Od autora”, ale szkoda, że było na końcu, a nie na początku opowieści. Świetnym pomysłem było również wydrukowanie na wklejce książki, zdjęć z podróży oraz dołączona mapa Afryki z zaznaczonym szlakiem trasy Kazimierza Nowaka. Podobał mi się również ponadprzeciętny optymizm wędrownika, który radośnie i bardzo pozytywnie podchodził do wszelkich przeszkód i niewygód. Kazik jest żywym przykładem zasady, że jeżeli czegoś chcesz, to dasz radę. • W małej główce mojej córki na pewno została świadomość, że ta historia działa się bez mała sto lat temu i polski podróżnik naprawdę przejechał tę trasę głównie rowerem. Na pewnych odcinkach zdarzyło mu się pokonywać ją również konno, czółnem, a przez Saharę na wielbłądzie. • Mojej dziewięciolatce najbardziej podobał się rozdział o nocnych odwiedzinach skoczka pustynnego, o wizycie Kazika u króla Rwandy i o gepardziątku z kolcem w łapie. Mnie, o samotnych świętach Bożego Narodzenia na pustyni Kalahari. • Najmniej podobało mi się to, że Kazik, za każdym razem, gdy kogoś spotykał na swojej drodze i wdawał się z nim w pogawędkę, rozmawiał bez problemu w naszym ojczystym języku. Nieważne jaki reprezentant afrykańskiego plemienia miał do czynienia z Kazikiem – język polski nie był mu obcy. • Moja córka oceniła podróż Kazika na siedem i tyle wystawiam i ja, chociaż z utęsknieniem wypatrywałam ostatniego, czterdziestego rozdziału. I cieszę się, że oryginał, czyli „Listy z podróży afrykańskiej…” przeczytam dopiero teraz, bo w innym razie infantylizm przygód Kazimierza Nowaka w wydaniu Łukasza Wierzbickiego bardzo by mnie drażnił. • Tak czy inaczej polecam czytać. Nawet kilkulatkom. To książka zdecydowanie dla dzieci i im wcale nie przeszkadza to, co mnie irytuje. A przez lata zapomniana postać Kazimierza Nowaka warta jest przypomnienia i tym samym upamiętnienia.

Autor pokazuje klimat lat 90, który został oddany przekonująco: blokowiska, szarość ulic, subkultury młodzieżowe, agresja wisząca w powietrzu i brak wsparcia dla tych, którzy odstają od „normy”. To kryminał z mocnym tłem społecznym. • „Szymek” to książka trudna, potrzebna i bardzo aktualna, mimo że osadzona w przeszłości. Trzeba się przygotować na emocjonalny dyskomfort, ale uważam, że warto. Język powieści jest naturalny, momentami wręcz oszczędny, co tylko potęguje emocje. • Mnie się podobała.

Jeśli polubiliście tych trzech mężczyzn z charakterem i czarną przeszłością, to „Gangsta Paradise. Reno. Katan. Pako. Początek” jest obowiązkowym zakończeniem całej serii. To pełna emocji podróż do źródeł, bez których obraz Reno, Katana i Pako nie byłby kompletny. • Cała seria super. Piękne, krótkie ale satysfakcjonujące historie. Cudowne wątki przyjaźni i miłości.