Książka opowiada historię Agnès – reżyserki, która po rozwodzie zmaga się z życiem, gdy nagle otrzymuje wiadomość, że jej ciotka, Colette Septembre, uznana za zmarłą trzy lata wcześniej, ponownie “umiera”. W efekcie Agnès wyrusza do burgundzkiego miasteczka (Gueugnon), by rozwiązać zagadkę — kto wtedy został pochowany, co naprawdę wydarzyło się z Colette, jakie życie prowadziła. Narracja łączy różne linie czasowe – m.in. drugą wojnę światową, lata 50., współczesność – oraz różne głosy bohaterów, co pozwala stopniowo odsłaniać tajemnice, rodzinne więzi, samotność, inicjuje refleksję na temat tego, na ile naprawdę znamy innych. • Valérie Perrin tradycyjnie operuje subtelnym, wyważonym językiem – nie epatuje przesadną dramatyzacją, raczej stawia na “wewnętrzny świat”, codzienność, drobne gesty i to, co nied­opow­iedz­iane­. Klimat książki jest melancholijny, nostalgiczny, z elementami tajemnicy — bardziej powieść obyczajowa niż typowy thriller. Recenzenci podkreślają, że tempo jest spokojne, narracja daje przestrzeń do refleksji. • Ciekawą konstrukcję — połączenie zagadki (“kto został pochowany”), podróży w przeszłość, odkrywania tożsamości i relacji wspiera bardzo dobry warsztat literacki — styl autorki, empatia dla bohaterów, wrażliwość na tematykę samotności, pamięci, rodzinnych sekretów. Liczne, spiętrzone wątki mogą się trochę mieszać i dawać uczucie lekkiego chaosu, co ma też swój urok. • „Colette” to powieść, która zostaje w pamięci — nie poprzez bombastyczne zwroty akcji, ale dzięki emocjom, tajemnicy i głębszym pytaniom. Valérie Perrin po raz kolejny pokazuje, że potrafi pisać z empatią, wrażliwością i dobrym wyczuciem tematu. Choć momentami może wydać się zbyt spokojna lub rozwlekła, to jednak jej wartość literacka i emocjonalna są znaczące.

Wciągający thriller o wyjątkowej konstrukcji fabuły. Umiejętnie budowane napięcie oraz liczne zwroty akcji i zmuszające do refleksji motywacje bohaterów. Jak cienka bywa granica między prawdą a manipulacją? Dynamiczna akcja i niejednoznaczne zakończenie sprawiły, że powieść wzbudza wiele emocji oraz różnych interpretacji.

Poruszający portret Fridy Kahlo – kobiety doświadczonej przez los, zmagającej się z bólem fizycznym i emocjonalnym, samotnością oraz niespełnieniem. Autorka prowadzi narrację na dwóch płaszczyznach czasowych: w czasach życia malarki oraz wiele lat później, w Buenos Aires. Poznajemy Nayeli – młodą Tehuankę, która uciekając z domu, trafia do Niebieskiego Domu. Tam, w cieniu choroby i izolacji Fridy, rodzi się między kobietami niezwykła więź. Ta relacja staje się sercem powieści i nadaje jej głębokiego, emocjonalnego wymiaru. • W drugiej części historii przenosimy się do Buenos Aires, gdzie po śmierci Fridy zamieszkała Nayeli. Po latach jej wnuczka odkrywa tajemniczy obraz przedstawiający babcię – dzieło, które może odmienić jej życie. Podczas dyskusji wiele uwagi poświęcono także burzliwej relacji Fridy z Diego Riverą. Klubowicze podkreślali, że ich związek – pełen namiętności, zdrad i powrotów – był dla artystki zarówno źródłem inspiracji, jak i cierpienia. Zwrócono uwagę, że autorce udało się ukazać Fridę w sposób bardzo ludzki – nie jako ikonę sztuki, lecz jako kobietę kochającą, wrażliwą i zmagającą się z własnymi słabościami. • ~EF

„Studnia Heleny” to powieść pełna tajemnic, emocji i napięcia, która łączy życie samotnej,niep­ełno­spra­wnej­ intelektualnie i wierzącej w magię kobiety, z dramatyczną przygodą grupy młodych ludzi. Helena żyje na skraju wsi, otoczona legendami, a jej codzienność i wiara w wróżki wpływają na życie całej społeczności. Wątek kobiety w dalszej części książki nie jest aż tak rozbudowany, jak można by oczekiwać. • Równolegle obserwujemy losy Lony, Tony’ego, Miśki, Dośki i Roberta, którzy łamią zakaz i wyruszają do lasu pełnego nieb­ezpi­ecze­ństw­ i tajemnic. To wprowadza do powieści silne napięcie i poczucie niepewności, które przyciąga. Szkoda tylko,że dzieje się to dopiero pod koniec książki. Akcja wtedy nabiera szybkiego tempa i emanuje silnymi emocjami, które zakręciły łezki w oku. • Autorka wplata momenty refleksyjnego monologu narratorki, które choć pięknie napisane, czasem przerywają rytm akcji i sprawiają, że trudno skupić się na bieżących wydarzeniach. • Bardzo ciekawy był wątek Samuela z przybranym dziadkiem Antonim. Historia dwóch ludzi z różnych światów, którzy muszą odnaleźć wspólny język.Powieść porusza też temat różnic pokoleniowych i wspólnej pasji, a także opowiada o przyjaźni, samotności, odwadze, ciekawości i konsekwencjach wyborów.

„Igrzyska dziejów: zapasy historyka z historią” to erudycyjna, a zarazem przystępna książka, w której Norman Davis z pasją mierzy się z mitami, sporami i manipulacjami obecnymi w opisie przeszłości. Łączy osobiste doświadczenie badacza z szeroką refleksją nad rolą historii w życiu publicznym. Szczególną wartością publikacji jest klarowny styl i odwaga w stawianiu niepopularnych tez. To lektura wymagająca, ale inspirująca, skłaniająca do krytycznego myślenia o tym, jak i po co opowiadamy historię.