„Aglo. Banką po Śląsku” autorstwa Zbigniewa Rokity to fascynująca i wnikliwa analiza społeczno-kulturowa regionu Śląska, ukazana przez pryzmat lokalnej historii i tożsamości. Autor z dużą precyzją łączy narrację historyczną z refleksją nad współczesnością, co czyni książkę zarówno źródłem wiedzy, jak i prowokacją do myślenia. Styl Rokity jest przystępny, a jednocześnie bogaty w szczegóły, co pozwala czytelnikowi zanurzyć się w tajniki śląskiej kultury i mentalności. Krytyczne spojrzenie na przemiany gospodarcze i społeczne regionu nadaje książce wymiar uniwersalny, mimo że skupia się na lokalnym kontekście. Autor umiejętnie balansuje między dokumentem a esejem, co sprawia, że publikacja jest interesująca zarówno dla specjalistów, jak i dla szerokiego grona czytelników.

„Gołoborze” autorstwa Macieja Siembiedy to znakomita powieść, która wyróżnia się głębią emocjonalną, bogactwem literackiej narracji oraz wyjątkowym oddaniem polskich górskich pejzaży. Autor z dużą precyzją kreśli portrety bohaterów, ukazując ich zmagania z własnymi demonami, tajemnicami i życiowymi wyzwaniami. Opisy surowego, ale jednocześnie pięknego gołoborza dodają powieści niepowtarzalnego klimatu, stając się metaforą zarówno izolacji, jak i wytrwałości. • „Gołoborze” to książka, która zostaje w pamięci na długo, oferując poruszającą i inspirującą historię osadzoną w polskim pejzażu i kulturze. To lektura dla tych, którzy cenią autentyczność, głębię i piękno literatury ukazującej polską przyrodę i duchowość. Gorąco polecam wszystkim poszukującym literackich doznań pełnych refleksji i emocji.

Paweł Mościcki w swoim eseju Gaza. Rzecz o kulturze eksterminacji podejmuje próbę analizy złożonych mechanizmów kulturowych i społecznych, które kształtują obraz i doświadczenie konfliktu izraelsko-palestyńskiego. Autor nie unika trudnych pytań, starając się ukazać, jak narracje, symbole i symbole kulturowe wpisują się w procesy przemocy i wykluczenia. Mościcki korzysta z inte­rdys­cypl­inar­nego podejścia, łącząc perspektywy historyczne, filozoficzne i socjologiczne, co nadaje tekstowi głębię i wiel­owym­iaro­wość­. Gaza to publikacja, która zmusza do refleksji nad rolą kultury w procesach eksterminacji i wykluczenia. Mościcki nie oferuje łatwych rozwiązań, lecz prowokuje do krytycznego myślenia o własnych narracjach i postawach. To lektura obowiązkowa dla tych, którzy chcą zrozumieć, jak kultura może służyć zarówno jako narzędzie opresji, jak i oporu.

Iga Dziedziuchowicz w książce Teatr. Rodzina patologiczna podejmuje niezwykle interesujący i odważny temat, analizując teatr jako przestrzeń rodzinną, a zarazem miejsce patologii i funkcjonowania w trudnych relacjach. Autorka nie boi się konfrontacji z trudnymi aspektami życia teatralnego – od konfliktów osobistych po mechanizmy władzy i manipulacji, które mogą przypominać patologie rodzinne. Teatr. Rodzina patologiczna to książka, która z pewnością zainteresuje zarówno teoretyków teatru, jak i czytelników poszukujących głębokiej analizy relacji społecznych ukrytych w przestrzeni sztuki. To tekst, który zmusza do refleksji nad tym, jak w sztuce odzwierciedlamy i kształtujemy własne traumy i konflikty

„Zmora. Czarna toń” Roberta Małeckiego to intensywna i wciągająca powieść, która zręcznie łączy elementy kryminału z psychologicznym thrillerem. Autor umiejętnie buduje atmosferę napięcia, zanurzając czytelnika w świecie pełnym niepokoju i sekretów, jednocześnie zgłębiając psychikę swoich bohaterów. Narracja jest dopracowana i klarowna, a postacie realistyczne i dobrze nakreślone, co pozwala lepiej zrozumieć ich motywacje i lęki. Małecki wykorzystuje język w sposób sugestywny, kreując obrazowe i niepokojące wizje, które jeszcze bardziej pogłębiają klimat powieści. „Zmora. Czarna toń” to nie tylko kryminał, lecz także rozważanie na temat granic ludzkiej psychiki i skutków przeszłości. To lektura, która skłania do refleksji i długo pozostaje w pamięci po zakończeniu czytania.