Spotkanie Dyskusyjnego Klubu Książki w Filii “Szamoty” upłynęło pod znakiem twórczości Antonio Tabucchiego i jego mistrzowskich opowiadań zamieszczonych w zbiorze „Przyszedłem do ciebie, ale cię nie zastałem”. Dyskusja koncentrowała się na sposobach konstruowania narracji oraz relacjach między rzeczywistością a subiektywnym doświadczeniem odbiorcy tekstów. • Nie zabrakło refleksji nad podjętą tematyką i galerią bohaterów – poszukiwaniem sensu i możliwości poznania świata, tożsamości i pamięci. Zwrócono też uwagę na melancholijny klimat utworów, fragmentaryczny styl oraz char­akte­ryst­yczn­e nied­opow­iedz­enia­, przynoszące przestrzeń do indywidualnych interpretacji. • Klubowicze zwracali uwagę na wielowarstwową narrację i subtelność języka, zgodnie przyznali, że twórczość włoskiego autora smakuje gorzko, ale wybornie gdy czyta się ją powoli – z czasem na zatrzymanie nad zdaniem, frazą i ukrytym znaczeniem. • ~LK

Po pierwsze: miasto jako symbol wiel­okul­turo­wośc­i, po wtóre – niedokończona opera Wagnera, będąca medium łączącym epoki i kultury. • Złożoność poetyki utworu porównaliśmy do literackiego libretta, które wybrzmiewa arie losów bohaterów i ich historyczne doświadczenia. Liryczne adaggia pomorskiej społeczności przeplatają się z dramatyzmem akordów budzącego się totalitaryzmu. • Docenione zostały konstrukcja i inte­rtek­stua­lnoś­ć, rytm oraz harmonia językowa powieści. Klubowicze uznali książkę za dzieło o wysokich walorach artystycznych i poznawczych, które – przez połączenie historii i muzyki – podejmuje refleksje nad pamięcią kulturową i tożsamością. • ~LK

Książka opowiada historię Agnès – reżyserki, która po rozwodzie zmaga się z życiem, gdy nagle otrzymuje wiadomość, że jej ciotka, Colette Septembre, uznana za zmarłą trzy lata wcześniej, ponownie “umiera”. W efekcie Agnès wyrusza do burgundzkiego miasteczka (Gueugnon), by rozwiązać zagadkę — kto wtedy został pochowany, co naprawdę wydarzyło się z Colette, jakie życie prowadziła. Narracja łączy różne linie czasowe – m.in. drugą wojnę światową, lata 50., współczesność – oraz różne głosy bohaterów, co pozwala stopniowo odsłaniać tajemnice, rodzinne więzi, samotność, inicjuje refleksję na temat tego, na ile naprawdę znamy innych. • Valérie Perrin tradycyjnie operuje subtelnym, wyważonym językiem – nie epatuje przesadną dramatyzacją, raczej stawia na “wewnętrzny świat”, codzienność, drobne gesty i to, co nied­opow­iedz­iane­. Klimat książki jest melancholijny, nostalgiczny, z elementami tajemnicy — bardziej powieść obyczajowa niż typowy thriller. Recenzenci podkreślają, że tempo jest spokojne, narracja daje przestrzeń do refleksji. • Ciekawą konstrukcję — połączenie zagadki (“kto został pochowany”), podróży w przeszłość, odkrywania tożsamości i relacji wspiera bardzo dobry warsztat literacki — styl autorki, empatia dla bohaterów, wrażliwość na tematykę samotności, pamięci, rodzinnych sekretów. Liczne, spiętrzone wątki mogą się trochę mieszać i dawać uczucie lekkiego chaosu, co ma też swój urok. • „Colette” to powieść, która zostaje w pamięci — nie poprzez bombastyczne zwroty akcji, ale dzięki emocjom, tajemnicy i głębszym pytaniom. Valérie Perrin po raz kolejny pokazuje, że potrafi pisać z empatią, wrażliwością i dobrym wyczuciem tematu. Choć momentami może wydać się zbyt spokojna lub rozwlekła, to jednak jej wartość literacka i emocjonalna są znaczące.

Wciągający thriller o wyjątkowej konstrukcji fabuły. Umiejętnie budowane napięcie oraz liczne zwroty akcji i zmuszające do refleksji motywacje bohaterów. Jak cienka bywa granica między prawdą a manipulacją? Dynamiczna akcja i niejednoznaczne zakończenie sprawiły, że powieść wzbudza wiele emocji oraz różnych interpretacji.

Poruszający portret Fridy Kahlo – kobiety doświadczonej przez los, zmagającej się z bólem fizycznym i emocjonalnym, samotnością oraz niespełnieniem. Autorka prowadzi narrację na dwóch płaszczyznach czasowych: w czasach życia malarki oraz wiele lat później, w Buenos Aires. Poznajemy Nayeli – młodą Tehuankę, która uciekając z domu, trafia do Niebieskiego Domu. Tam, w cieniu choroby i izolacji Fridy, rodzi się między kobietami niezwykła więź. Ta relacja staje się sercem powieści i nadaje jej głębokiego, emocjonalnego wymiaru. • W drugiej części historii przenosimy się do Buenos Aires, gdzie po śmierci Fridy zamieszkała Nayeli. Po latach jej wnuczka odkrywa tajemniczy obraz przedstawiający babcię – dzieło, które może odmienić jej życie. Podczas dyskusji wiele uwagi poświęcono także burzliwej relacji Fridy z Diego Riverą. Klubowicze podkreślali, że ich związek – pełen namiętności, zdrad i powrotów – był dla artystki zarówno źródłem inspiracji, jak i cierpienia. Zwrócono uwagę, że autorce udało się ukazać Fridę w sposób bardzo ludzki – nie jako ikonę sztuki, lecz jako kobietę kochającą, wrażliwą i zmagającą się z własnymi słabościami. • ~EF