Adela i Adolf przetrwali piekło, które człowiek stworzył człowiekowi. Przetrwali niemiecki obóz koncentracyjny Auschwitz. Przetrwali to, co dla większości było nie do przejścia. Spotkali się w pierwszy dzień wyzwolenia obozu - zniszczeni, złamani i poharatani. Połączyły ich numery wytatuowane na nadgarstkach, których Adolf nigdy się nie wstydził, zaś ona nigdy nie chciała o tych czasach mówić. Na tym fundamencie zaczęli budować nowe życie, z dala od przeszłości i od wspomnień.

Jednak u schyłku życia, mając po dzie­więć­dzie­siąt­ lat, Adela zaczyna czuć, że odchodzi. Zaczyna ciążyć jej niewiedza i zaczyna zadawać pytania: o dziadków, rodziców, ich życie przed wojną. A ze wspomnień układają oboje ,,nowe" wizerunki siebie.

Ona i on - Aldona i Adolf, pochodzący z dwóch zupełnie różnych światów oraz przewrotny los, który ich połączył. Każdy dzień jest dla nich nowy dniem, przepełnionym mimo wszystko wzajemną troską, oddaniem i wybaczeniem, to ich codzienne rytuały i zmagania.

Aga Antczak z prawdziwą wrażliwością wprowadza Czytelnika w ten intymny, cichy świat pary staruszków. Pozwala słuchać ich spokojnych głosów, wpatrywać się w pełne czułości gesty. Wreszcie, otwiera przed odbiorcami ich przeszłość - obcą nawet dla nich samych. Jednak ich życie, oparte na zaufaniu, udaje się zachować, obronić i uczynić wspaniałym. Droga pożegnań, którą podążają bohaterowie nie jest łatwa - z tej drogi nie ma ucieczki i nie ma odwrotu.

We wspomnianej książce Aga Antczak zachwyca umiejętnością wychwycenia emocjonalnych detali, wnikliwością, gdzie momentami proza zaczyna przybierać formę poezji, z nied­opow­iedz­enia­mi, ukrytym znaczeniem lub metaforycznym porównaniem. Autorka traktuje o miłości, poświęceniu, ale także o krzywdzie i cierpieniu, pisze o ludziach - tych zwykłych, ale niezwykłych w prostocie trwania. Wreszcie mówi o przemijalności, o tej która ,,banalizuje zło", by można go było ,,jakoś przyswoić" - by móc znowu żyć!

„Adela nie chce umierać” potrafi dosłownie zmiażdżyć emocjonalnie, ale czytając tę powieść śmiało można stwierdzić, że to piękne uczucie być tak poruszonym przez literaturę.

Dyskusyjny Klub Książki ,,Literackie kawki", działający przy naszej Filii w Ostrowsku, postanowił świętować wraz z książkami kobiece chwile.
Klubowiczki swoje rozważania skupiały na tematyce zawartej w
,,Marcowych fiołkach" Sarah Jio. Ta amerykańska pisarka stworzyła powieść o miłości (jej poszukiwaniu, przeciwnościach losu, trudnych wyborach i próbie czasu), a także o przyjaźni, wsparciu i o przebaczeniu jako o tym, co daje spokój duszy.

17 lutego w Filii w Ostrowsku odbyło się kolejne spotkanie Dyskusyjnego Klubu Książki "Literackie kawki". Tym razem członkinie klubu skupiły się na treści debiutanckiej powieści Jarosława Bąka (pseud. Jaro Bonk). Ten łamiący wszelkie schematy thriller kryminalny rozgrywa się w Krakowie oraz na Dolnym Śląsku. Zaskakujące dowody w śledztwie, prowadzonym przez uznanego komisarza, Jana Dolnego, nie mogą spotkać się z aprobatą policji. Wyjaśnijmy zatem dlaczego?

Autor dołączył do głównego wątku głęboko skrywane tajemnice nazistów, wyniki ich tajnych eksperymentów, którym przewodniczył nie kto inny jak Heinrich Himmler (szef gestapo zafascynowany okultyzmem, seansami spir­ytys­tycz­nymi­ oraz różnymi obrzędami, w których nawiązywano kontakt z przewodnikami duchowymi). Pojawiają się też elementy metafizyki (czas­oprz­estr­zenn­e przejścia). Mamy też w końcu drugoplanowych bohaterów - egzorcystów, wysłanników z Watykanu, wizjonerów oraz specjalistów od nietypowych dzieł z czasów III Rzeszy. Natomiast z autentycznych miejsc mocy w książce pojawia się wawelski czakram - jego obszar i położenie jest mocno badane przez bohaterów.
Zakończenie książki woła jednak o szybkie dokończenie historii w kolejnym tomie. Sporo wątków wymaga dopowiedzenia, wyjaśnienia i ostatecznego zamknięcia. Pojawiają się pytania, m.in. co stało się z komisarzem, a także w jakim stopniu dokonania nazistowskich naukowców wpłyną na bezpieczeństwo współcześnie żyjących pokoleń?
Bohaterowie dokonują ważnych wyborów. Czy dążąc do poznania prawdy warto tak wiele ryzykować?