To dla mnie jedna z najlepszych książek tej serii. Brudny przypomina mi trochę RoboCopa, bo jest niezłomny, kieruje się silnym kodeksem moralnym i mimo licznych ran, zdrowieje i nadal walczy o sprawiedliwość. Może czasem wydaje się to bajką, ale jego „niez­nisz­czal­ność­” nie przeszkadza, a wręcz dodaje serii uroku. Wszystkie części czyta się znakomicie. Są świetnie napisane i poruszają rzeczywiste problemy: pedofilię, korupcję, niekompetencję, nepotyzm, a w „Smolarzu” również trudne tematy z historii Polski. Grozy i horroru też nie brakuje.

Oczekiwałam, że będą to przedruki pamiętników. Chciałam poczuć emocje tych kobiet, przeczytać ich autentyczne teksty, pisane ich stylem i językiem. Tymczasem książka jest opracowaniem, opowieścią o historii kobiet na podstawie ich pamiętników. Nie mówię, że książka jest zła, ale nie dla mnie.

Książka składa się z dwóch reportaży. Pierwszy opublikowany w 1946 r. jest obrazem ogromnej tragedii zwykłych ludzi, chaosu i czegoś niew­yobr­ażal­nego­. Ten beznamiętny styl reportażu w tej pierwszej części, podkreśla ogrom nieszczęścia i specyficzną mentalność Japończyków, którzy cierpieli w milczeniu. Druga część napisana po 40 latach jednak była dla mnie nieco nużąca. Oczekiwałam jednak bardziej emocjonalnych historii a nie tylko suchych faktów.

Książka nie trzyma specjalnie w napięciu, ale jest to rzetelnie napisana historia o przemocy i jej konsekwencjach zarówno dla sprawców jak i ofiar. Z tej serii bardziej do gustu przypadła mi „Żółć” i „Zieleń”. Tej części daję mocne 3/5.

Ta część serii o komisarzu Brudnym ma wymiar polityczny i wykorzystuje wątki prawdziwych wydarzeń oraz afer. Przypomina mi też pewne sceny z serialu „Black Mirror” odc. „Hymn państwowy”. Autor jak zwykle niezawodny, a Brudny nadal ryzykuje.