Zasugerowałam się głosem „tłumu” i przeczytałam „Cały ten błękit”. Głównym bohaterem powieści jest 26 letni Émile, który dowiaduje się o swej chorobie. Okazuje się, że ma wczesne stadium Alzheimera i rokowania dla niego nie są dobre. Chłopak ma dość litościwych spojrzeń swoich bliskich, więc postanawia wyruszyć w ostatnią podróż swego życia. Obiera sobie za cel Pireneje. Będąc jednak świadomym z czym wiąże się postęp jego choroby ma zamiar znaleźć towarzysza, bądź towarzyszkę na swą wyprawę. Nie chce by był mu to ktoś znany, więc publikuje w internecie pewne ogłoszenie. Ku jego zaskoczeniu bardzo szybko otrzymuje odpowiedź na własną ofertę. I tu do głosu dochodzi niejaka Joanne. Mimo tego, że bardzo wiele ich różni podejmują wyzwanie. Wypożyczonym kamperem udają się na południe malowniczej Francji, nie zdając sobie sprawy z tego, co przygotował dla nich los… • Mimo tak kusząco przedstawionego wstępu drugi raz nie poderwałabym się do przeczytania tej książki. Dla mnie to dość obszernych rozmiarów zwyczajny romans, na dodatek mało intrygujący i zbyt mocno odrealniony. Poniosła autorkę ułańska wręcz fantazja. Na domiar złego jej zakończenie jest bardzo mocno przewidywalne. Niczym w melodramacie. Krótko rzecz ujmując zupełnie nie wiem, „za czym kolejka ta stoi” w wielu bibliotekach. Chyba nadal hasło bestseller robi swoje. Pamiętajmy jednak, że ono dziś naprawdę bardzo niewiele znaczy. Tak jak właśnie w tym przypadku.

Jakby to było pięknie mieć ducha, który spełnia życzenia! Tak właśnie myśli sobie Klara. Ale to nie takie proste. Z kolei jeszcze lepiej byłoby mieć całe mnóstwo pieniędzy. Wtedy ten duch już by zupełnie do niczego nie był potrzebny. Lecz jak szybko stać się milionerem? Klara i jej brat wpadają na przeróżne pomysły, by zarobić lub zdobyć choć odrobinę pieniędzy. Ne jest to jednak wcale takie łatwe zadanie. Prócz tematów związanych z pieniędzmi nasi bohaterowie mają również kilka innych zaskakujących przygód. Jakich? Zabawnych, przede wszystkim bardzo zabawnych… Ubawiłam się przednio przy tej lekturze. Mówię wam. Myślę, że to bardzo relaksująca książka na letni czas… Polecam!!!

Detektyw Pozytywka to bardzo barwna postać. Ma swe biuro na poddaszu kamienicy. To agencja Różowe Okulary. Ale trudno mu o dorosłych klientów. Odwiedzają go przede wszystkim dzieci, które mają swe drobne problemy. Pan Pozytywka zawsze stara się im jakoś pomóc, czym zyskuje ich duże zaufanie. Polega ona raczej na objaśnianiu otaczającego ich świata, niż na rzeczywistym rozwiązywaniu jakichś iście kryminalnych spraw. Trudno więc ją nazwać książką o charakterze dete­ktyw­isty­czny­m. Zagadki, które rzekomo są do rozwiązania wynikają z braku dostatecznej wiedzy bohaterów na poszczególne tematy, a nie z czyjejś przestępczej działalności. Książka ta zatem nie do końca oddaje ducha prawdziwej opowieści dete­ktyw­isty­czne­j, ale grunt że bawi dzieci i nieco również uczy. Jest intrygującą historią na start w świat zagadek „kryminalnych”.

„Kapibary na gigancie” to historia trzech bohaterów z zoo – Emmy, Raula i Tristana. Nieco znudzone swym dotychczasowym życiem w zagrodzie kapibary zaczynają knuć plan na temat ucieczki za ogrodzenie. Być może poza ich wybiegiem czeka na nich pełen innych możliwości świat? Dają więc nogę i przeżywają niesamowitą przygodę. Po pierwszej swej ucieczce organizują kolejne. Dzięki nim bliżej poznają pozostałych mieszkańców swojego zoo. W swym mniemaniu odkryły nowy świat, który ma im znacznie więcej do zaoferowania, niż niewielki wybieg. Ale zdaje się, że nie wszystkim są w smak nocne wybryki kapibar. Jak sobie poradzi to małe stadko w starciu z wilkami, świnkami morskimi, małpami i innymi groźnie nastawionymi wspó­łmie­szka­ńcam­i ogrodu? Przekonajcie się sami. Ciekawość kapibar nie zna granic.

Co się dzieje, co się dzieje… W Pernambuco strasznie się rozgościły figlarne małpy. Przyjazna kapibara Barbara udziela pomocy jednej z nich, bo ta zdaje się być nieco poszkodowana. Szybko jednak okazuje się, że pogodna Barbar pada ofiarą pewnej małpiej manipulacji. Małpie sąsiedztwo staje się z każdym kolejnym dniem być coraz bardziej niewygodne. W końcu nawet cierpliwe kapibary zaczynają mieć dość tych małpich wygłupów. Z pomocą przychodzi do nich bóbr – wuj Waldemar. On już bardzo dobrze wie, jak postępować z takimi gagatkami, jak małpy. Udziela kapibarom lekcji na temat stawiania granic, by nikt „nie wchodził im” wiecznie na głowy. Zatem i na małpie zachowanie znajduje się skuteczna metoda. A kapibary wynoszą z tej cennej lekcji własne wnioski na przyszłość.