Głównym bohaterem tej powieści jest niejaki István. Chłopiec dorastający na post­komu­nist­yczn­ych Węgrzech, którego los zostaje naznaczony tragicznym wydarzeniem z okresu dojrzewania. Od tego momentu bohater próbuje odnaleźć swoje miejsce w świecie, przechodząc przez kolejne etapy życia: służbę wojskową, emigrację do Wielkiej Brytanii, pracę ochroniarza, a w końcu niespodziewany awans społeczny, który również okazuje się nietrwały. • Choć fabuła śledzi losy jednego człowieka, książka nie jest przede wszystkim historią sukcesu czy porażki. Szalay pokazuje, jak przypadek, pochodzenie społeczne, klasa i relacje z innymi ludźmi wpływają na ludzkie życie. István jest bohaterem małomównym, wycofanym i emocjonalnie zamkniętym, dlatego czytelnik poznaje go głównie poprzez jego czyny, a nie wewnętrzne monologi. Minimalistyczny styl autora podkreśla jego samotność i poczucie wyobcowania. Niestety jest on typem bohatera literackiego, do którego trudno jest zapałać sentymentem. • Tytułowe „Ciało” oznacza tu nie tylko fizyczność bohatera, ale także sposób, w jaki jego ciało staje się narzędziem pracy, przemocy, pożądania i społecznego awansu. Według autora emocje, instynkty i doświadczenia zapisują się w ciele, często silniej niż w słowach. Prócz opowieści o samej cielesności, bardzo wiele mówi ona także o męskiej tożsamości, osamotnieniu, traumie, nierównościach klasowych, emigracji i iluzji awansu społecznego. • Autor stawia pytanie, czy człowiek rzeczywiście kieruje własnym losem, czy raczej jest kształtowany przez okoliczności, przypadek i środowisko, z którego pochodzi. Zamiast spektakularnych zwrotów akcji proponuje chłodną, wnikliwą obserwację życia zwykłego człowieka, którego historia staje się opowieścią o współczesnej Europie i kondycji człowieka.

Książka Omara El Akkada w moim odczuciu to osobisty, emocjonalny esej o rozczarowaniu autora Zachodem, napisany przede wszystkim w reakcji na wojnę w Gazie. Akkad pochodzi z Egiptu. Od wielu lat mieszka w Kanadzie, jest pisarz i byłym reporterem wojennym. Opisuje, jak stopniowo tracił wiarę w zachodnie deklaracje dotyczące wolności, równości i praw człowieka. Jego zdaniem wartości te są stosowane wybiórczo. Mianowicie jedne ofiary uznaje się za godne współczucia, podczas gdy cierpienie innych, zwłaszcza Arabów, muzułmanów i migrantów, jest uspr­awie­dliw­iane­ lub ignorowane. • El Akkad łączy w swojej książce osobiste wspomnienia emigranta, który jako nastolatek przyjechał do Kanady, wierząc w sprawiedliwość Zachodu, z doświadczeniami zdobytymi podczas pracy reportera wojennego w Afganistanie, relacjonowania Arabskiej Wiosny, protestów Black Lives Matter oraz kryzysu klimatycznego. Ważne miejsce zajmują tu również refleksje dotyczące Gazy oraz odpo­wied­zial­nośc­i polityków, mediów i zwykłych obywateli, za to co się w niej dzieje. Autor krytykuje język dehumanizacji, podwójne standardy i wygodną obojętność, jednocześnie stawiając pytanie o to, jak zachować człowieczeństwo, poczucie sensu i nadzieję w sytuacji, gdy instytucje głoszące uniwersalne wartości nie stosują ich wobec wszystkich. • Intrygujący zdaje się być również tytuł reportażu. Nawiązuje on to słów Omara z pewnego wpisu internetowego. Przewidywał on w nich, że gdy sprzeciw wobec przemocy stanie się już bezpieczny i nie będzie możliwości pociągnięcia winnych do odpo­wied­zial­nośc­i, wiele osób zacznie twierdzić, iż od początku potępiało te wydarzenia. Dziś trudno jest w takie stwierdzenie do końca nie wierzyć. • Nie jest to neutralny reportaż ani systematyczna historia konfliktu izraelsko-palestyńskiego, lecz zaangażowana, silnie emocjonalna książka będąca jednocześnie esejem politycznym, autobiografią i moralnym apelem. Jej główne pytanie brzmi: czy prawa człowieka są rzeczywiście powszechne, jeśli odmawia się ich ludziom uznawanym za obcych lub mniej wartościowych? Polecam wszystkim publikację za niezwykle ciekawe ujęcie tematu.

W swym nowym reportażu Paweł Piotr Reszka opowiada o długotrwałych skutkach Zagłady oraz o tym, jak wydarzenia z okresu II wojny światowej wpływają na życie kolejnych pokoleń. Autor przytacza losy Żydów ukrywających się przed niemieckimi prze­ślad­owan­iami­, którzy często znajdowali schronienie u polskich rodzin. Opisuje tu krawców zamordowanych z powodu płaszcza z futrzanym kołnierzem i mebli. Opowiada o chłopcu utopionym w rzece przez jego opiekunkę, która po tym dalej brała pieniądze za jego ukrywanie. Przedstawia los dwóch młodych ludzi, którym gospodarz obiecał pomoc, a potem zaatakował siekierą. Autor przedstawia zatem tragiczne historie osób zamordowanych przez tych, którzy wcześniej obiecali im pomoc, nierzadko kierując się chęcią przejęcia ich majątku. Reszka ukazuje, że wiele z tych wydarzeń przez lata pozostawało przemilczanych lub było ukrywanych w rodzinach i lokalnych społecznościach. Ważnym motywem reportażu jest także dziedziczenie traumy, poczucia winy i odpo­wied­zial­nośc­i za czyny przodków. Tytułowe „fatum” odnosi się do przekonania bohaterów, że nierozliczona przeszłość wciąż oddziałuje na ich życie. Autor nie ocenia swoich bohaterów, lecz oddaje głos świadkom, potomkom i dokumentom historycznym, pokazując, że pamięć o Zagładzie oraz trudne relacje polsko-żydowskie nadal pozostają ważnym elementem współczesnej refleksji nad historią. Polecam lekturę.

Zamknięciem swej trylogii o losach rodziny Helferów autorka uczyniła historię życia brata Richarda. Richard to pełen sprzeczności, niep­rzew­idyw­alny­ ekscentryk. Z zawodu jest zecerem, a z zamiłowania artystą-malarzem. Jest typem samotnika, żyjącego według własnych zasad. Jego najwierniejszym przyjacielem jest pies Szamasz. W życiowej podróży towarzyszy mu dziewczynka Putzi, która nazywa go „tatą”, a on zdaje się bardzo pasować do funkcji rodzica. Richard utrzymuje dość nietypowe relacje z ludźmi i często zaciera granicę między rzeczywistością, a własnymi opowieściami. Historia Richarda opowiedziana przez autorkę składa się ze wspomnień, dobrych scen i rodzinnych anegdot. Jest poruszająca, przejmująca, zaskakująca i dość refleksyjna. Napisana poetyckim językiem, ale nie brakuje w niej niedopowiedzeń. Taki właśnie jest styl pisarski Moniki Helfer delikatny, aczkolwiek momentami prowokacyjny. Polecam wszystkich ten niezwykły tryptyk.

To już trzecia część pełnej humoru i absurdalnych przygód serii o rodzinie Wieczorków i wszystko na to wskazuje, że nadal nie ostatnia. • Tym razem tata Wieczorek po niezwykłym wypadku trafia w okolice Puszczy Amazońskiej. Jego rodzina, która znajduje się w Koluszkach, postanawia wyruszyć mu na ratunek. Aby odnaleźć tatę, Eugenia Wieczorek konstruuje niezwykły kardiotranslator, który ma pomóc w odnalezieniu właściwej drogi. Rodzinę czeka pełna niebezpieczeństw wyprawa, podczas której spotykają między innymi morskie stworzenia, szamanów i niezwykłą kapibarę. Fabułą książki o tacie w tarapatach jest zabawna, bardzo dynamiczna i pełna energii. Nie brakuje też w niej rodzinnej miłości, pomysłowości i wzajemnej pomocy. Prym wiodą tu dziwne wynalazki, niespodziewane wydarzenia i sytuacje, które rozbawią każdego czytelnika. Gorąco polecam.