Ronjia Horgen ukradła klejnoty pewnej zamożnej rodzinie Maximilianów. Trafił za to do więzienia, ale niestety kosztowności do dziś nie zostały odnalezione. Do Tiril i Olivera trafia informacja o ucieczce złodziejki z więzienia. Ślad po niej zaginął. Wydostała się z aresztu wraz z brudną bielizną wywożoną do pralni. Furgonetka z nieczystościami dotarła do Elvestad, natomiast po Ronji ani śladu. Młodzi detektywi zabierają się do akcji. Dokładnie centymetr po centymetrze odtwarzają drogę furgonetki z więzienia, aż do pralni i wkrótce są już całkowicie pewni dlaczego nikt nie zorientował się, jak Horgen wydostała się ze swej celi. Najwyraźniej teraz postanowiła wrócić po ukryte klejnoty, by na nich zarobić i uciec w siną dal. Niestety Tiril i Oliver udaje się pokrzyżować jej niecne plany. Biżuteria zostaje odnaleziona, a Ronja schwytana. Brawo!!!

Tym razem wraz z bohaterami z Biura Dete­ktyw­isty­czne­go nr 2 wyruszamy na daleką północ. Tiril, Oliver i dziadek Franz muszą odnaleźć tajemniczy meteoryt, który jest fragmentem Gwiazdy Zimowej. Niestety jedyna osoba, posiadająca informacje na temat jego lokalizacji znajduje się w szpitalu. Mnóstwo wszędzie zalegającego na wyspie śniegu nie ułatwia im poszukiwań. Ale nie bez powodu dziadek od wiele lat należy do Klubu Odkrywców, by sobie nie poradzić z tą tajemniczą zagadką. Jak zwykle dzięki ogromnej czujności, spos­trze­gawc­zośc­i i dużemu doświadczeniu nasi detektywi doprowadzają i tą sprawę do końca. Są wprost genialni w łączeniu różnych faktów i poszlak ze sobą w jedną spójną całość. Nic nie umknie ich uwadze i bystrości umysłów. Polecam Wam lekturę i życzę udanej zimowej eskapady.

Któż z nas nie miewał takich problemów, jak Lucek? Gdy trudności z zasypianiem pojawiają się sporadycznie nie ma w tym nic złego. Ale u Lucka zdarza się to jednak zbyt często. Gdy zbliża się godzina zasypiania nasz bohater jest pełen energii i sen wcale, a wcale nie chce do niego przyjść… To wina Dzików Nieśpików, które szaleją w jego pobliżu i nie dają mu zasnąć. Należy temu szybko zaradzić, bo niewyspany Lucek, to Lucek w złej kondycji dnia następnego. Na wszystko znajdzie się jednak rada. I tak Lucek z pomocą swej rezolutnej i bystrej mamy w końcu odzyskuje władzę nad zasypianiem. Dziki Nieśpiki zostają utrzymane w ryzach. Lucek opanował technikę wyciszania się przed snem i od tej pory niesforne dziki już nie utrudniają mu zasypiania.

Akcja kolejnej powieści przygodowej z udziałem Tiril i Olivera ma swój początek w muzealnej sali. Bohaterowie udali się do galerii, by zobaczyć na własne oczy słynny obraz o tytule „Złodziej”. Jednak ich wprawne oczy, których z reguły nie da się prędko oszukać dostrzegają pewne nieścisłości. Obraz, na który właśnie spoglądają, a zdjęcie tego, zamieszczonego w katalogu wystawy znacznie różnią się pewnymi szczegółami. Szybko okazuje się, że mają do czynienia z nędzną kopią „Złodzieja”. Czyja to sprawka? Trzeba brać nogi za pas i wyruszyć tropem złodziejaszka. Tiril i Oliver liczą również na Wasze towarzystwo. Ja już rozwiązanie tej zagadki znam i gorąco zachęcam Was do wzięcia udziału w poszukiwaniach. Elvestad czeka. Udanej lektury.

„Cudze słowa” to coś na kształt biografii, ale niekoniecznie krystalicznej. Głównym jej bohaterem jest Benedykt, który zupełnie nic o sobie nie mówi. Za to na jego temat wypowiada się kilkoro innych ludzi, z którymi miał niegdyś styczność. Portret Benedykta wyłania się z różnych wspomnień, anegdot, dialogów, notatek. Wspomina go ojciec, kobiety jego życia, a także wykładowca filozofii, do którego uczęszczał na zajęcia. W tym wielogłosie jest wiele Benedyktów. Jest Benedykt geniusz, ale z obrazów przywołanych wyłania się także postać Benedykta oszusta i manipulanta. Jaki zatem był naprawdę? Dla każdego z relacjonujących zdawał się być zupełnie kimś odmiennym. Mawia się często, że „jak Cię widzą, tak Cię piszą”. No właśnie, któż z nich widział Benedykta takim, jakim w rzeczywistości był on sam? A może zwyczajnie nikt? W ten sposób autor kreuje postać głównego bohatera, próbując „poskładać go” z bardzo wielu „cudzych słów”. Ale na ile są to słowa szczere? Jest ich wiele i nie wszystkie są przychylne. Niektóre są brutalne, inne nieco bardziej intymne i delikatne. Te „Cudze słowa” sprawiają, że nie jesteśmy w stanie wyklarować sobie jego jednego portretu, bo ilu ludzi tyle wersji pewnych zdarzeń. Może właśnie o to autorowi chodziło. By fabuła tej książki pozostała otwarta i stawiała na pewnego rodzaju uniwersalizm. Nie mamy możliwości podjęcia jednoznacznej oceny kogokolwiek. To jest absolutnie niemożliwe, bo zbyt wiele nas od siebie dzieli, a czasami równe tyle łączy. Mogę jednak z całą odpo­wied­zial­nośc­ią zaręczyć, że „Cudze słowa” są literackim majstersztykiem. Książką napisaną w sposób wprost niedościgniony. Polecam serdecznie.