„Hjem” to jedna z bardziej osobistych książek Ilony Wiśniewskiej. Autorka opowiada w niej o swym aktualnym miejscu zamieszkania, norweskim miasteczku Tromsø. Nie jest to jednak zwyczajna historia o samej okolicy, lecz o mieście jako siedlisku, w którym natura spotyka się z człowiekiem. Tromsø jest to miejsce pod wieloma względami niezwykłe. Bardzo różnorodne kulturowo, ostatnio dość popularne turystycznie i bardzo cenne pod względem naukowym. To także najchętniej obierany przez obcokrajowców kierunek do oglądania zorzy polarnej i doświadczania arktycznego klimatu. Ilona opowiada dlaczego upodobała sobie Tromsø, jako bezpieczną przystań. Mówi też o zawartych tu przyjaźniach. Skupia się na relacji z niejaką Bjørk, która kocha nad swe życie ptaki, a zwłaszcza mewy. I to także historia o nich właśnie. O mewach, którym w wyniku szybkiego rozwoju miasta coraz ciężej się funkcjonuje. A ludzie nie rzadko nic sobie z tego nie robią. Ilona wraz ze swymi znajomymi próbuje temu przeciwdziałać. Wspólnie podejmują oni walkę skierowaną przeciwko niszczeniu naturalnych ptasich siedlisk i ratowaniu gatunków, którym grozi wyginięcie. Okazuje się, że ludzi i zwierzęta spotyka tu taki sam los. Jest wybór, albo go nie ma i należy się dostosować. I nie zawsze decydują o tym prawa natury, a raczej ludzki egoizm i ignorancja. A tak naprawdę każdy z nas potrzebuje jakiegoś domu, bezpiecznego azylu, upragnionego siedliska. Bo ludzie i zwierzęta są przecież częściami tej samej natury. Polecam gorąco reportaż. Interesujący i frapujący za razem. Udanej lektury.

Po niesamowicie długiej drodze, pełnej interesujących przygód Henryk i Bzyk wracają do swojego ukochanego, bukowego żywopłotu. Ale na tym ich atrakcje się nie kończą. Oj nie… Okazuje się, że podczas ich nieobecności ktoś znalazł sobie bezpieczny azyl na należącej do nich kanapie. To truteń Dennis. Twierdzi, że odtąd jest to wyłącznie jego dom. Po długich pertraktacjach Henrykowi i Bzykowi udaje się z nim dojść do jakiegoś mało konkretnego porozumienia. Ale niestety, gdy tylko trutniowi coś jest nie w smak, to zaraz straszy przyjaciół swym rzekomym żądłem. Żeby było milej to po ogrodzie grasuje elektryczny stwór pożerający wszystko, co w trawie piszczy, a strefę ponad nią opanował rój pszczół. I to on w ogrodzie teraz dyktuje warunki. Bzyk jednak nic sobie nie robiąc z wprowadzonych zakazów postanawia wyjść pszczołom naprzeciw. Jaki przyniesie to dla wszystkich skutek? Co czeka trutnia Dennisa, ciotkę Kasandrę i pozostałe owady z żywopłotu? Czy z pszczołami da się w jakiś sposób porozumieć? Przekonajcie się sami sięgając po dziewiątą już książkę z tej serii. Będzie wesoło, zaręczam. Udanego czytania.

Dominika Słowik urzeka niebanalną fabułą, nieprzeciętną atmosferą i niesamowitym językiem. Akcja powieści "Zimowla" rozgrywa się w małym miasteczku zwanym Cukrówką, leżącym gdzieś w Dolinie Zmornickiej. Dzieją się w nim przedziwne, na pozór niewyjaśnione rzeczy, jak opowiada nastoletnia narratorka. A mówi czytelnikowi o wszystkim. Jest córką byłej już pracownicy Cukrowskiego muzeum i byłego urzędnika. Byłego, bo porzucił swe dotychczasowe zajęcie, by zająć się fachowo wróżbiarstwem. To jednak nie wszystko. Jest tu jeszcze babka Sarecka zatwardziała komunistka, która nie daje sobie w kaszę dmuchać i zawsze stawia na swoim. Pszczelarz, który wytresował własne pszczoły. Misza handlujący najlepszą słowacką trawką. Somnambuliczna Magda Dygnar, spacerująca nago po nocy i wielu innych równie mocno ujmujących bohaterów. Mamy tu do czynienia z retrospekcją. Chwyta za serce realizm magiczny i symbolizm tej powieści, jaki skrywa w sobie tytułowa zimowla właśnie. Bohaterowie są tu bardzo wyraziści i nietuzinkowi. Ich zachowania wzbudzają uśmiech na twarzy czytelnika. Nie da się ich nie lubić. Każdy szczegół tej historii został bardzo mocno przemyślany przez autorkę, czego dowodem jest scalające całość dość "wykwintne" zakończenie. Dominika Słowik stworzyła w mojej ocenie coś niezwykłego, coś wobec czego nie można przejść obojętnie. Świetna literatura. Polecam gorąco.

Miło było sobie przypomnieć po bardzo wielu latach treść "Zaczarowanej zagrody". Opowiada ona o stacji badawczej profesora Dobrowolskiego, która prowadzi badania na temat życia pingwinów Adeli. Trzeba przyznać, że to bardzo interesujące ptaki. Wykazują się instynktem stadnym, dużą inteligencją oraz sprytem. Dzięki niejakiemu Elegancikowi zdołały nawet pokonać ściany wybudowanej przez badaczy zagrody, by z niej zbiec. Mimo pierwszej nieudanej próby oznakowania pingwinów przez profesora i jego świtę, druga poszła im nieco lepiej. Dzięki ich obrączkowaniu udało się badaczom poznać ścieżki wędrówek tych niesamowitych zwierząt. Lektura ta wprowadza dzieci w tematy związane ze sposobami prowadzenia badań przyrodniczych oraz przybliża świat dalekiej Antarktydy. Jest to bardzo stara rzecz napisana przez państwa Centkiewiczów, ale nie traci na swej aktualności zbyt wiele. Polecam.

Poznajcie Gaję Wicherek. Gaja mieszka w chatce w samym sercu lasu, która jest leśniczówką. Bo tata Gai Franek jest leśniczym, a mama Pola spędza czas w domu wraz z córką i realizuje z nią edukację domową. Gai jest trochę przykro, że nie ma przyjaciół i że nie chodzi do normalnej szkoły wraz z innymi dziećmi. Ale prawda jest taka, że ma coś, czego inni nie mogą mieć. To niesamowicie intresujące otoczenie przyrody, wśród której realizuje program nauczania. W związku z tym dziewczynka ma ogromną wiedzę na temat roślin, zwierząt oraz zjawisk występujących w naturze. Marzy o psiaku, który mógłby umilić jej czasem samotne chwile. Od czasu do czasu odwiedza ją babcia z Warszawy, która jest wiecznie z czegoś niezadowolona i nie może pojąć, jak można mieszkać z dala od "cywilizacji". To jej osoba nadaje tej historii pewnego kolorytu. Krótko mówiąc opowieść Gai jest interesująca, zaskakująca i pełna dobrego humoru. Polecam Wam ciepło. Lektura ta może znacznie skrócić czas oczekiwania na nadejście wiosny ;)