Na pierwszy rzut oka (kilkanaście pierwszych stron) - nic specjalnego. A potem z każdą stroną coraz mocniejsza opowieść. Trochę atmosfery z "Wielkich kłamstewek" - co na prawdę kryje się za fasadą wspaniałego miasteczka? Plus subtelny rasizm. Oraz pytania: Co to znaczy być rodziną? Rodzicem? Co jest ochroną (dziecka, rodziny, siebie), a co manipulacją i kłamstwem? Książka pozwala poczuć klasyczne katharsis. Warto.

Poetyckie, subtelne, czułe wspomnienie odchodzenia ojca. Co po nas zostaje? Co pamiętamy z bliskich, którzy odeszli? Wyciszone, nie wykrzyczane, emocje towarzyszące umieraniu, agonii i żałobie.

David Copperfield XXI wieku. Kingsolver mówiła w jednym z wywiadów, że kiedy zastanawiała się jak opisać dramatyczną sytuację w Appalachach, uslyszała głos Dickensa: daj głos dziecku, jemu każdy uwierzy. Jest wiele powodów, dla których ta książka jest wspaniała. Język, plastyczność opisów, temat (uzależnienie, strukturalna bieda w Appalachach), konstrukcja (rozdziały kończące się w najbardziej dramatycznych momentach) i wiele, wiele innych. Dla mnie najważniejsza jest zachowana Dickensowska nadzieja. Nie jakaś wielka. Ale jednak.

Jedno wytłumaczenie: różnica jest w zamyśle (intencji) oraz celowości (świadome użycie techniki dla uzyskania konkretnego efektu). Pokazane na bardzo różnych przykładach. Mnie przekonało i cieszę się, że dostałam nowe narzędzia do odbioru sztuki.

Druga książka pana Rokity o Śląsku i znów rewelacja. Złożoność regionu pokazana tym razem z innej perspektywy, ale nadal poprzez własne doświadczenia i rozmowy. Dla mnie, "gorolki" zafascynowanej Śląskiem, pozycja obowiązkowa. Co to znaczy być Ślązakiem? Zastanawia się autor. I słusznie zauważa, że każda tożsamość jest trudna do zdefiniowania.