Dużo uogólnień, niektóre ocierają się o absurd. Autorka sili się na obiektywność, ale trudno jej uwierzyć. Do jednego wora wrzuca wyborców Zandberga, Hołowni i PO - dla niej wszyscy to liberałowie. Najsłabszym elementem książki są jednak wywiady. Z jakiegoś powodu rozmówcy wyjawiają autorce swoje najskrytsze emocje, przed którymi boją się przyznać sami przed sobą. Jakby była ich terapeutką, mimo że nią nie jest. Żona jednego rozmówcy po kilku tygodniach od rozmowy, podczas których błagała męża o zgodę, rzekomo dzwoni do autorki, żeby wyjawić jej ukryte motywacje psychologiczne stojące za postawą ideologiczną męża. Dalej nie przebrnęłam. Temat ciekawy, ale realizacja mało wiarygodna.