Autorka zwraca uwagę na poważny i niedostrzegany problem sztucznego gloryfikowania pracy ponad wszystko jako "wyraz najwyższego poświęcenia swojej pasji" oraz niskiej świadomości o związkach zawodowych w Polsce. Jednak powoływanie się na niektóre "źródła" typu piosenki rapowe o tym jak bardzo to się nienawidzi pracy (gdzie jedynym "argumentem" jest po prostu przekleństwo) uważam za mocno nietrafione, może lepiej było zostawić otwarte pytanie do interpretacji czytelnika niż próbować odnajdywać poparcie dla swojej tezy takimi właśnie źródłami. Proponowanie rozwiązań "uzdrawiających" ten stan niskiej kultury pracy jest mocno lewicowe, wręcz utopijno-komunistyczne, więc wielu może nie przypaść do gustu.