Od lat jestem fanką Sharon Bolton i jakoś zawsze mnie ta książka omijała szerokim łukiem - aż w końcu trafiłam na nią w bibliotece i musiałam wziąć! Pierwsze 200 stron dosłownie pochłonęłam z wypiekami na twarzy, bo przecież dobrze znam Bolton i wiem, że jak ona coś wymyśli, to aż spadnę z fotela... no nie tym razem. Im dalej w opowieść, tym więcej absurdów i niezrozumianych dla mnie dialogów między bohaterami i przemyśleń Florence - chociaż tak teraz myślę, to dzięki temu jest autentyczną postacią: popełnia błędy, rehabilituje się z nich i docieka zawsze prawdy. Totalnie odklejone od jej charakteru jest jednak morderstwo z zimną krwią! W ogóle cały wątek z tym, że to Tom był winny trochę jest naciągany, jego odciski mogły się tam znaleźć z różnych powodów, ktoś mógł je podłożyć, cokolwiek – a ona wybiera dramatyczny ostatni pocałunek (przy tym zdradę męża i utopienie gościa w bagażniku. Dosłownie ostatnie kartki przeczytałam z otwartymi z oburzenia ustami. • W tej książce zdecydowanie brakuje boltonowskich zwrotów akcji, inteligentnego śledztwa i sprytnie ukrytych wskazówek.