„Legiony Polskie” Andrzeja Chwalby to monumentalne i rzetelne kompendium wiedzy. Autor rezygnuje z patosu na rzecz głębokiej analizy historycznej. Znakomicie ukazuje realia polityczne, ale też codzienność, trudy i motywacje legionistów. Książka imponuje bogactwem źródeł, obiektywizmem i świetnym piórem, dzięki czemu dynamiczny opis walk wciąga od pierwszej strony. To obowiązkowa, dojrzała lektura dla każdego miłośnika historii, która rzuca nowe światło na mit założycielski niepodległości. Polecam!

Biografia Franka McCourta otwiera cykl pt. „Popiół i żar”. • To słodko-gorzki obraz życia w Irlandii pierwszej połowy XX wieku. Patrzymy na tę rzeczywistość oczami dziecka, które wnosi mnóstwo ciepła, miłości i zrozumienia w świat pełen głodu, chorób i bezradności dorosłych. • Opowieść ta jest niezwykła i pełna kontrastów, zamiast przygnębiać, niesie ze sobą niesamowitą siłę i nadzieję. •„Prochy Angeli” stanowią piękną literacką podróż, która zostawia w sercu trwały ślad, idealna dla ceniących autentyczne i mądre historie.

Magiczna, pachnąca miodem saga, która zostaje w sercu na zawsze. To jedna z najpiękniejszych powieści, jakie ostatnio czytałam. Sofía Segovia, pisze niezwykle plastycznie, czule i obrazowo. Stworzyła historię pełną ciepła, magii oraz wielkich emocji. Jeśli kochacie realizm magiczny w stylu Márqueza, ten tytuł Was zachwyci. To wzruszająca opowieść o miłości, lojalności i walce o własną ziemię. • Fabuła jest mocno zakorzeniona w prawdziwych wydarzeniach. Akcja zaczyna się w 1910 roku w Linares i pokazuje losy bogatej rodziny Morales. Burzliwa historia kraju nie jest tu tylko tłem. Bezpośrednio niszczy ona dawny ład i spokój bohaterów. • Ta powieść ma swój własny, niespieszny rytm, którym trzeba się delektować. Choć w tle toczą się wojny i dramaty, z książki bije niesamowite światło oraz nadzieja. Dla mnie to absolutne arcydzieło literatury pięknej. Z czystym sumieniem polecam tę książkę każdemu, kto szuka w literaturze prawdziwych wzruszeń.

Yōko Ogawa zmusza nas do ciągłego myślenia i skupienia. • To książka, która stanowi odskocznię od głośnej codzienności. Sposób pisania autorki potrafi bardzo wyciszyć, ukazując nam świat dźwięków, ciszy i ludzkiego dotyku. Nie jest to jednak lektura dla każdego. Przez brak dynamiki akcja toczy się powoli, a zastosowana przez autorkę spora symbolika sprawia, że relacja bohaterów do końca pozostaje tajemnicą. Niemniej jednak polecam ją z uwagi na jej wyjątkowy, skłaniający do refleksji charakter. Pozwala się zastanowić nad własnym życiem oraz wspomnieniami. Mnie ta oniryczna atmosfera całkowicie urzekła. Polecam również późniejszą twórczość tej autorki lata 2019-2020 kiedy na rynku ukazały się "Ukochane równanie profesora" oraz "Grobowa cisza, żałobny zgiełk"

W moim odbiorze ta książka przedstawia świat, w którym dobro staje się złem. Autorka pokazuje, jak łatwo człowiek może zgubić swoje wartości. Patrzymy, jak wojna niszczy wszystko, co piękne. Najbardziej bolesne w tej lekturze stają się dzieje powojenne. • Widzimy, jak wielkie ideały zamieniają się w okrucieństwo. To bolesna lekcja historii o tym, do czego zdolny jest człowiek. • Targają nami emocje, które nie zostawiają nas obojętnymi. Książka niesie w sobie przesłanie o tym, że przemoc nigdy nie buduje dobrego świata. Dla miłośników historii to genialny obraz przedwojennej i powojennej Polski. Katarzyna Zyskowska zmusza do myślenia o ludzkiej naturze i wyborach. Polecam nie mniej jednak to wymagająca lektura dla osób o dużej odporności psychicznej.