Zanim wystygnie kawa • Autor: Toshikazu Kawaguchi • Moja ocena: ★★★★☆☆☆☆☆☆ (4/10) • Mocno słaba książka. Po jej przeczytaniu utwierdziłem się w przekonaniu, że współczesna literatura japońska najp­rawd­opod­obni­ej nie jest dla mnie. Sam pomysł stanowiący oś fabuły wydaje się interesujący, jednak w moim odczuciu został wykorzystany w sposób dość powierzchowny i przewidywalny. • Przez całą lekturę miałem wrażenie, że książka koncentruje się bardziej na prostych emocjach niż na pogłębionej refleksji. Poruszane tematy, mimo że potencjalnie mogłyby prowadzić do ciekawych rozważań, zostały przedstawione w sposób, który nie zrobił na mnie większego wrażenia. Zabrakło mi głębi, literackiego ciężaru i czegoś, co pozostałoby w pamięci na dłużej po zakończeniu lektury. • To książka, którą przeczytałem bez większych problemów, ale również bez większego zaangażowania. Dla mnie pozostała jedynie czytadłem — poprawnym warsztatowo, lecz pozbawionym polotu i wyrazistości. Z pewnością nie jest to pozycja, do której chciałbym wrócić po raz drugi. • 📖 22:21 · 28.06.2026 · 62/2026 · (P)

Zwariowałam czyli widziałam w Klewkach • Autor: Maria Wiernikowska • Moja ocena: ★★★★★★★☆☆☆ (7/10) • Mam do Marii Wiernikowskiej dużą sympatię, dlatego od razu przyznaję, że trudno mi być w pełni obiektywnym. Jednocześnie po raz kolejny utwierdziłem się w przekonaniu, że zdecydowanie bardziej lubię jej słuchać niż ją czytać. W reportażach i wystąpieniach ustnych jej żywiołowość działa na korzyść przekazu, natomiast w formie pisanej ta sama cecha bywa momentami nieco męcząca. • Autorka porusza w tej książce jedne z najg­łośn­iejs­zych­ i najbardziej kont­rowe­rsyj­nych­ spraw ze styku polityki, służb specjalnych, mediów oraz świata przestępczego z początku XXI wieku. Sam temat jest niezwykle interesujący i bez wątpienia wart zgłębiania. Wiernikowska potrafi przyciągnąć uwagę czytelnika, a opisywane wydarzenia niejednokrotnie budzą zdumienie i skłaniają do refleksji nad mechanizmami funkcjonowania państwa oraz mediów tamtego okresu. • Problemem jest jednak forma narracji. Autorka sprawia wrażenie osoby nieustannie podążającej za kolejnymi skojarzeniami, przez co książka momentami wydaje się chaotyczna i rozproszona. Pojawia się wiele dygresji, pobocznych wątków oraz luźnych obserwacji, które z jednej strony budują specyficzny klimat tej opowieści, ale z drugiej potrafią odciągać uwagę od głównego tematu. Nie oznacza to jednak, że książka jest nudna – wręcz przeciwnie. Jest interesująca właśnie dzięki swojej nieoczywistości, choć wymaga od czytelnika cierpliwości. • Na uwagę zasługuje również sama forma wydania. Jest ona dość nietypowa i oryginalna, co dobrze współgra z charakterem autorki oraz tematyką publikacji. • To jedna z tych książek, których nie warto oceniać po pierwszych rozdziałach. Aby w pełni zrozumieć intencję autorki i sens całej opowieści, trzeba przeczytać ją do końca. Dopiero ostatnie kilkadziesiąt stron w wyraźny sposób zmienia perspektywę i pozwala spojrzeć na wcześniejsze wydarzenia z zupełnie innego punktu widzenia. • Mimo pewnych zastrzeżeń do stylu narracji uważam tę książkę za wartościową i wartą poznania. To lektura nietypowa, momentami chaotyczna, ale jednocześnie intrygująca i pozostawiająca czytelnika z wieloma pytaniami. • Książkę polecam. • 📖 23:31 · 25.06.2026 · 61/2026 · (P)

Upadłe damy II Rzeczpospolitej • Autor: Kamil Janicki • Moja ocena: ★★★★★★★☆☆☆ (7/10) • To kolejna książka Kamila Janickiego, która porusza temat rzadko obecny w głównym nurcie historycznych publikacji. Autor skupia się na świecie prostytucji, obyczajowości i społecznych marginesów II Rzec­zypo­spol­itej­, pokazując rzeczywistość, o której często wspomina się jedynie mimochodem lub w formie sensacyjnych anegdot. • Książkę czyta się bardzo sprawnie. Momentami przypomina kryminał, momentami reportaż historyczny, a niekiedy sprawia wrażenie przeglądu przedwojennej prasy. Janicki umiejętnie korzysta ze źródeł, dzięki czemu przedstawiane historie zachowują autentyczność i pozwalają lepiej zrozumieć realia epoki. Szczególnie interesujące są opisy konkretnych spraw oraz losów ludzi funkcjonujących na obrzeżach oficjalnego życia społecznego. • Dużym atutem publikacji jest język. Autor pisze lekko i przystępnie, nie rezygnując przy tym z wartości poznawczej. Dzięki temu książka może zainteresować zarówno osoby pasjonujące się historią II RP, jak i czytelników szukających po prostu dobrze opowiedzianych historii osadzonych w realiach międzywojennej Polski. • Nie jest to moim zdaniem najlepsza książka Janickiego, ale bez wątpienia stanowi ciekawą i wartościową lekturę. Poruszany temat jest nietypowy, a przedstawione historie pozwalają spojrzeć na II Rzeczpospolitą z mniej oczywistej perspektywy. • Książkę – jak właściwie każdą publikację Janickiego, którą miałem okazję przeczytać – serdecznie polecam. • 📖 23:22 · 23.06.2026 · 59/2026 · (A)

Neolityczne siekiery i topory ze zbiorów Muzeum Mazowieckiego w Płocku • Autor: Zbigniew Miecznikowski • Moja ocena: ★★★★★★★★★★ (10/10) • Ta publikacja ma charakter przede wszystkim albumowy i dokumentacyjny. Opisuje zbiory neolitycznych siekier oraz toporów znajdujących się w zasobach Muzeum Mazowieckiego w Płocku, prezentując je w sposób niezwykle staranny i przejrzysty. Jest to pozycja skierowana głównie do osób zain­tere­sowa­nych­ archeologią, historią regionalną oraz muzealnictwem, choć również czytelnik niezwiązany zawodowo z tymi dziedzinami może znaleźć tu wiele interesujących informacji. • Najbardziej zaintrygował mnie fakt, że część eksponatów posiada niepełną dokumentację. Okazuje się, że nawet samo muzeum nie zawsze jest w stanie jednoznacznie określić, skąd dokładnie pochodzą niektóre zabytki ani w jakich okolicznościach trafiły do zbiorów. To ciekawy przykład tego, jak skomplikowane bywają losy muzealnych kolekcji i jak wiele zagadek potrafią skrywać nawet pozornie dobrze opracowane zbiory. • Publikacja została wydana z dużą starannością. Bogaty materiał ilustracyjny pozwala dokładnie przyjrzeć się prezentowanym artefaktom, a całość sprawia wrażenie dopracowanej zarówno pod względem merytorycznym, jak i edytorskim. Widać, że autorowi zależało nie tylko na przedstawieniu samych przedmiotów, ale również na zachowaniu i popularyzacji wiedzy o nich. • To książka niszowa, lecz bardzo wartościowa w swojej kategorii. Dla miłośników archeologii i historii lokalnej może stanowić prawdziwą gratkę, a dla pozostałych czytelników być ciekawym spojrzeniem na materialne ślady najdawniejszych mieszkańców ziem polskich. • 📖 23:05 · 20.06.2026 · 58/2026 · (P)

Idiota • Autor: Fiodor Dostojewski • Moja ocena: ★★★★★★★★★★ (10/10) • Dostojewski jak zwykle nie zawiódł. To kolejna jego powieść, która zrobiła na mnie ogromne wrażenie i po zakończeniu lektury pozostawiła więcej pytań niż odpowiedzi. Rzadko zdarza mi się używać takiego określenia, ale ta książka naprawdę mnie „rozwaliła na kawałki”. • Choć na pierwszy rzut oka można odnieść wrażenie, że jest to przede wszystkim opowieść o relacjach między Nastazją Filipowną a księciem Myszkinem, to moim zdaniem byłoby to zbyt powierzchowne odczytanie tej powieści. Wątek ten jest oczywiście bardzo istotny, jednak stanowi raczej punkt wyjścia do znacznie szerszej refleksji nad człowiekiem, społeczeństwem i ścierającymi się wizjami świata. • Dostojewski tworzy tutaj niezwykle bogaty obraz rosyjskiego społeczeństwa, pełnego sprzeczności, ambicji, namiętności, słabości i moralnych dylematów. Bohaterowie nie są jednowymiarowi – każdy z nich nosi w sobie własne konflikty, lęki i marzenia. Powieść staje się przez to nie tylko historią konkretnych ludzi, ale także studium ludzkiej natury. Autor pokazuje, jak trudno jest zachować dobroć, uczciwość i wewnętrzną spójność w świecie pełnym egoizmu, pychy oraz nieustannej walki o pozycję i uznanie. • To książka obszerna, wielowątkowa i wymagająca skupienia. Nie daje prostych odpowiedzi ani łatwych interpretacji. Wręcz przeciwnie – zachęca do ciągłego zadawania pytań i szukania znaczeń ukrytych pod powierzchnią wydarzeń oraz dialogów. Im dłużej o niej myślę, tym więcej dostrzegam w niej warstw i symboli. • Polecam ją każdemu, kto szuka w literaturze czegoś więcej niż samej fabuły. • Tylko jedno zastrzeżenie – nie zatrzymujcie się na pierwszym planie wydarzeń. Wejdźcie pod podłogę. Poszukajcie drugiego dna. Właśnie tam Dostojewski ukrył to, co najcenniejsze. • 📖 22:19 · 18.06.2026 · 57/2026 · (P/A)