Seryjni mordercy II Rzeczpospolitej • Autor: Kamil Janicki • Moja ocena: ★★★★★★★★☆☆ (8/10) • Bardzo ciekawa publikacja poruszająca temat, który wcześniej praktycznie nie był szerzej omawiany w popularnej literaturze historycznej. Kamil Janicki sięga po zagadnienie mroczne i momentami brutalne, ale robi to w sposób uporządkowany oraz przystępny dla czytelnika. • Z całą pewnością jest to książka przeznaczona dla dorosłego odbiorcy — nie tylko ze względu na samą tematykę, ale również opisy realiów przestępczości i przemocy obecnych w II Rzec­zypo­spol­itej­. Jednocześnie autor prowadzi narrację lekkim i dynamicznym językiem, dzięki czemu książkę czyta się bardzo sprawnie, mimo ciężaru poruszanych historii. • Dużym atutem publikacji jest to, że pokazuje mniej znane oblicze II RP. W powszechnej świadomości okres ten często bywa przedstawiany w sposób dość romantyczny lub uproszczony, natomiast tutaj otrzymujemy obraz znacznie bardziej surowy i daleki od idealizacji. Książka dobrze pokazuje, że rzeczywistość międzywojennej Polski była znacznie bardziej skomplikowana — pełna biedy, chaosu społecznego i brutalnych przestępstw, które dziś są praktycznie zapomniane. • Podobało mi się również to, że autor nie próbuje na siłę wyostrzać opisywanych wydarzeń. Mimo atrakcyjnej formy książka zachowuje charakter popu­lary­zato­rsko­-historyczny, a nie czysto tabloidalny, co w przypadku takiej tematyki ma duże znaczenie. • Książkę zdecydowanie polecam — szczególnie osobom zainteresowanym mniej oczywistymi aspektami historii II Rzec­zypo­spol­itej­. • 📖 17:24 · 09.05.2026 · 47/2026 · (A)

Wszyscy zakochani nocą • Autor: Mieko Kawakami • Moja ocena: ★☆☆☆☆☆☆☆☆☆ (1/10) • To zdecydowanie jedna z najgorszych książek, jakie miałem okazję przeczytać. Mieko Kawakami stworzyła historię, która w moim odczuciu okazała się niezwykle męcząca, pretensjonalna i praktycznie pozbawiona wartościowego przekazu. • Główna bohaterka została przedstawiona w sposób, który zamiast budzić zainteresowanie czy współczucie, wywoływał u mnie głównie irytację. Sprawiała wrażenie osoby skrajnie zakompleksionej, jednocześnie przekonanej o własnej wyjątkowości i nieustannie skoncentrowanej na sobie. Narracja w dużej mierze opiera się na emocjonalnym użalaniu się nad własnym losem, co z czasem staje się zwyczajnie nużące. • Książka porusza tematy samotności, depresji czy wyobcowania, jednak w moim odbiorze robi to w sposób bardzo powierzchowny i mało przekonujący. Zabrakło mi tutaj głębi, która pozwoliłaby naprawdę zaangażować się w historię bohaterki lub zrozumieć jej sposób myślenia. Zamiast refleksyjnej literatury obyczajowej otrzymałem opowieść, która momentami wydawała się chaotyczna i emocjonalnie monotonna. • Nie pomogła również atmosfera książki — ciężka, przygnębiająca, ale jednocześnie niewnosząca niczego szczególnie odkrywczego. Miałem poczucie, że całość krąży wokół tych samych emocji i problemów, nie prowadząc do żadnej wyraźniejszej konkluzji czy rozwoju. • Jedyny realny plus tej książki jest taki, że czyta się ją stosunkowo szybko. • Poza tym — pozycja całkowicie nie dla mnie i zdecydowanie nie mogę jej polecić. • 📖 21:18 · 07.05.2026 · 46/2026 · (P)

Wyspa trzech ojczyzn. Reportaż z podzielonego Cypru • Autor: Thomas Orchowski • Moja ocena: ★★★★★★★★★☆ (9/10) • To druga książka Thomas Orchowski, którą przeczytałem. Pierwszą było „Pasterzy jest coraz mniej. Reportaż z Krety”, ocenione przeze mnie zdecydowanie słabiej (5/10), dlatego do tej pozycji podchodziłem z umiarkowanymi oczekiwaniami. Tym większe było moje pozytywne zaskoczenie. • „Wyspa trzech ojczyzn. Reportaż z podzielonego Cypru” okazała się naprawdę bardzo dobrą książką i jednocześnie fascynującą podróżą przez niezwykle złożoną rzeczywistość Cypru. Autor w umiejętny sposób pokazuje, że ta wyspa — kojarzona często głównie z turystyką, słońcem i śród­ziem­nomo­rski­m spokojem — skrywa pod powierzchnią bardzo trudną historię, pełną podziałów, napięć i niej­edno­znac­znoś­ci. • Lektura pozwoliła mi lepiej zrozumieć, jak skomplikowana jest zarówno historia, jak i współczesność Cypryjczyków. Konflikty narodowe, kwestie tożsamościowe oraz wpływy różnych państw i kultur tworzą tam rzeczywistość znacznie bardziej zawiłą, niż mogłoby się wydawać osobie patrzącej na Cypr wyłącznie z perspektywy wakacyjnego kierunku na mapie Europy. • Dużym atutem książki jest to, że autor nie ogranicza się do suchego reportażowego opisu wydarzeń. Potrafi oddać atmosferę miejsca i pokazać, jak wielka historia wpływa na codzienne życie zwykłych ludzi. Dzięki temu reportaż nie staje się jedynie lekcją historii czy geopolityki, ale również opowieścią o społeczeństwie żyjącym w cieniu dawnych i wciąż odczuwalnych podziałów. • Po tej książce jeszcze mocniej zrozumiałem, że piękne słońce, plaże i śród­ziem­nomo­rska­ zieleń nie są pełnym obrazem danego miejsca. Za atrakcyjnym krajobrazem często kryją się doświadczenia historyczne i społeczne, których z zewnątrz po prostu nie widać. • Zdecydowanie polecam. • 📖 23:27 · 06.05.2026 · 45/2026 · (P)

Wspomnienia z domu umarłych • Autor: Fiodor Dostojewski • Moja ocena: ★★★★★★★★★★ (10/10) • Rewelacyjna książka, utrzymana momentami w formie zbliżonej do reportażu, będąca bardzo sugestywnym i stosunkowo dokładnym opisem doświadczeń zesłania Fiodor Dostojewski na Syberię. To jedna z tych pozycji, które wyraźnie poszerzają perspektywę czytelnika i pozwalają lepiej zrozumieć nie tylko samego autora, ale również źródła jego późniejszej twórczości. • Książka daje wgląd w optykę Dostojewskiego — jego sposób patrzenia na człowieka, cierpienie i moralność. Szczególnie wyraźnie widoczna jest tu jego duchowa przemiana, która dokonała się pod wpływem skrajnych doświadczeń. Autor nie ogranicza się do samego opisu rzeczywistości zesłańców, ale pokazuje również, jak ta rzeczywistość wpływa na psychikę i sposób myślenia człowieka. • Dużym atutem tej książki jest jej „codzienność” — brak patosu i skupienie na detalach życia w warunkach skrajnych. To właśnie poprzez te drobne, często surowe obserwacje budowany jest pełny obraz świata więziennego. Jednocześnie nie jest to obraz jednowymiarowy — Dostojewski pokazuje szeroki przekrój postaci, ich zachowań i motywacji, co tworzy bogaty, wielobarwny obraz społeczności zesłańców. • Książka oferuje dużo materiału do przemyśleń — zarówno natury egzystencjalnej, jak i społecznej. Nie jest to lektura łatwa ani lekka, ale zdecydowanie wartościowa i zostawiająca trwały ślad. • Serdecznie polecam. • 📖 19:23 · 01.05.2026 · 43/2026 · (A) • Gracz • Autor: Fiodor Dostojewski • Moja ocena: ★★★★★★★★★★ (10/10) • Rewelacyjna książka, która — mówiąc wprost — „rozwala system”. Fiodor Dostojewski stworzył powieść niezwykle intensywną emocjonalnie, wciągającą i jednocześnie bardzo przenikliwą w swojej analizie ludzkich słabości. • Nie sposób przejść obojętnie obok bohaterów tej historii. Są oni przedstawieni w sposób tak sugestywny, że czytelnik niemal fizycznie odczuwa napięcie związane z uzależnieniem od gry. W pewnym momencie zaczyna się „czuć” tę ruletkę — jej rytm, napięcie, nadzieję i nieuniknione rozczarowanie. To doświadczenie jest na tyle intensywne, że pojawia się wręcz potrzeba powstrzymania głównego bohatera przed kolejnymi decyzjami. A on, mimo wszystko, trwa w swoim przekonaniu, powtarzając w myślach: „jutro, jutro wszystko się skończy” — co brzmi jednocześnie naiwnie i tragicznie. • Dostojewski w bardzo przekonujący sposób oddaje mechanizm uzależnienia — jego irracjonalność, powtarzalność i złudną wiarę w przełom, który nigdy nie nadchodzi. To nie jest tylko opowieść o hazardzie, ale szerzej — o ludzkiej skłonności do ulegania własnym słabościom i iluzjom. • W książce obecna jest również wyraźna warstwa symboliczna, która nadaje jej dodatkowej głębi i sprawia, że można ją interpretować na różnych poziomach. To sprawia, że mimo stosunkowo niewielkiej objętości, jest to lektura bardzo gęsta znaczeniowo. • Zdecydowanie polecam — to jedna z tych książek, które angażują nie tylko intelektualnie, ale i emocjonalnie. • 📖 23:32 · 29.04.2026 · 42/2026 · (P/A)

Gracz • Autor: Fiodor Dostojewski • Moja ocena: ★★★★★★★★★★ (10/10) • Rewelacyjna książka, która — mówiąc wprost — „rozwala system”. Fiodor Dostojewski stworzył powieść niezwykle intensywną emocjonalnie, wciągającą i jednocześnie bardzo przenikliwą w swojej analizie ludzkich słabości. • Nie sposób przejść obojętnie obok bohaterów tej historii. Są oni przedstawieni w sposób tak sugestywny, że czytelnik niemal fizycznie odczuwa napięcie związane z uzależnieniem od gry. W pewnym momencie zaczyna się „czuć” tę ruletkę — jej rytm, napięcie, nadzieję i nieuniknione rozczarowanie. To doświadczenie jest na tyle intensywne, że pojawia się wręcz potrzeba powstrzymania głównego bohatera przed kolejnymi decyzjami. A on, mimo wszystko, trwa w swoim przekonaniu, powtarzając w myślach: „jutro, jutro wszystko się skończy” — co brzmi jednocześnie naiwnie i tragicznie. • Dostojewski w bardzo przekonujący sposób oddaje mechanizm uzależnienia — jego irracjonalność, powtarzalność i złudną wiarę w przełom, który nigdy nie nadchodzi. To nie jest tylko opowieść o hazardzie, ale szerzej — o ludzkiej skłonności do ulegania własnym słabościom i iluzjom. • W książce obecna jest również wyraźna warstwa symboliczna, która nadaje jej dodatkowej głębi i sprawia, że można ją interpretować na różnych poziomach. To sprawia, że mimo stosunkowo niewielkiej objętości, jest to lektura bardzo gęsta znaczeniowo. • Zdecydowanie polecam — to jedna z tych książek, które angażują nie tylko intelektualnie, ale i emocjonalnie. • 📖 23:32 · 29.04.2026 · 42/2026 · (P/A)