O czym drzewa w Bieszczadach nie szumią. Ocalona z Sobiboru • Autor: Krzysztof Potaczała • Moja ocena: ★★★★★★★☆☆☆ (7/10) • Całkiem zgrabna książka, opowiadająca historię o wyraźnie tragicznym i obciążającym emocjonalnie charakterze. Krzysztof Potaczała podejmuje temat pamięci, traumy i wojennych doświadczeń, które w Bieszczadach pozostawiły trwały ślad — zarówno w pejzażu, jak i w ludzkich biografiach. • Sama opowieść jest interesująca i momentami poruszająca, jednak miałem wrażenie, że całość jest nieco zbyt rozwlekła. Nie wynika to z braku treści, ale raczej z pewnej powtarzalności i rozciągnięcia narracji, które osłabiają jej tempo. Przy tak silnym materiale źródłowym można było — moim zdaniem — uzyskać większą kondensację przekazu, bez utraty jego ciężaru. • Z drugiej strony książka jest bardzo dobrze wydana i robi dobre wrażenie wizualne. Liczne fotografie stanowią istotne uzupełnienie narracji i pomagają lepiej osadzić opisywane wydarzenia w konkretnym kontekście historycznym i geograficznym. To zdecydowany atut tej publikacji. • To nie jest pozycja łatwa w odbiorze — zarówno ze względu na tematykę, jak i emocjonalne tło historii. Wymaga pewnej gotowości na spokojniejsze, refleksyjne czytanie. • Pozycja solidna, choć niepozbawiona niedoskonałości. • 📖 23:22 · 21.05.2026 · 50/2026 · (P/A)

Nie koniec, nie początek. Powojenne wybory polskich Żydów • Autor: Anna Bikont • Moja ocena: ★★★★★★★★☆☆ (8/10) • Bardzo ciekawa publikacja, rzucająca nowe światło na temat, który — mimo swojej historycznej wagi — wciąż pozostaje przedmiotem pewnego skrytego zaciekawienia dużej części społeczeństwa. Anna Bikont podejmuje temat powojennych losów polskich Żydów w sposób spokojny, rzeczowy i przede wszystkim skoncentrowany na ludzkich doświadczeniach. • Dużym atutem książki jest jej perspektywa — autorka nie skupia się wyłącznie na wielkiej historii czy politycznych sporach, lecz pokazuje rzeczywistość oczami zwykłych ludzi. Dzięki temu opowieść staje się bardziej autentyczna i emocjonalnie wiarygodna. To właśnie indywidualne historie, dylematy i decyzje bohaterów najlepiej ukazują skalę trudności, z jakimi mierzyli się ludzie próbujący odnaleźć się w powojennej rzeczywistości. • Książka została napisana przystępnym językiem, co ma duże znaczenie przy tak ciężkiej i wielowymiarowej tematyce. Autorka potrafi zachować równowagę między reporterską konkretnością a ludzkim wymiarem opisywanych wydarzeń. Dodatkowo publikacja została wzbogacona licznymi fotografiami, które dobrze uzupełniają narrację i pomagają jeszcze mocniej osadzić opowieść w realiach epoki. • To jedna z tych książek, które nie próbują narzucać prostych odpowiedzi, lecz pokazują skomplikowanie ludzkich wyborów i emocji w okresie powojennego chaosu. Dzięki temu lektura skłania do refleksji i pozwala spojrzeć na znane historyczne wydarzenia z bardziej osobistej perspektywy. • Książkę zdecydowanie polecam. • 📖 20:47 · 18.05.2026 · 49/2026 · (P)

Seryjni mordercy II Rzeczpospolitej • Autor: Kamil Janicki • Moja ocena: ★★★★★★★★☆☆ (8/10) • Bardzo ciekawa publikacja poruszająca temat, który wcześniej praktycznie nie był szerzej omawiany w popularnej literaturze historycznej. Kamil Janicki sięga po zagadnienie mroczne i momentami brutalne, ale robi to w sposób uporządkowany oraz przystępny dla czytelnika. • Z całą pewnością jest to książka przeznaczona dla dorosłego odbiorcy — nie tylko ze względu na samą tematykę, ale również opisy realiów przestępczości i przemocy obecnych w II Rzec­zypo­spol­itej­. Jednocześnie autor prowadzi narrację lekkim i dynamicznym językiem, dzięki czemu książkę czyta się bardzo sprawnie, mimo ciężaru poruszanych historii. • Dużym atutem publikacji jest to, że pokazuje mniej znane oblicze II RP. W powszechnej świadomości okres ten często bywa przedstawiany w sposób dość romantyczny lub uproszczony, natomiast tutaj otrzymujemy obraz znacznie bardziej surowy i daleki od idealizacji. Książka dobrze pokazuje, że rzeczywistość międzywojennej Polski była znacznie bardziej skomplikowana — pełna biedy, chaosu społecznego i brutalnych przestępstw, które dziś są praktycznie zapomniane. • Podobało mi się również to, że autor nie próbuje na siłę wyostrzać opisywanych wydarzeń. Mimo atrakcyjnej formy książka zachowuje charakter popu­lary­zato­rsko­-historyczny, a nie czysto tabloidalny, co w przypadku takiej tematyki ma duże znaczenie. • Książkę zdecydowanie polecam — szczególnie osobom zainteresowanym mniej oczywistymi aspektami historii II Rzec­zypo­spol­itej­. • 📖 17:24 · 09.05.2026 · 47/2026 · (A)

Wszyscy zakochani nocą • Autor: Mieko Kawakami • Moja ocena: ★☆☆☆☆☆☆☆☆☆ (1/10) • To zdecydowanie jedna z najgorszych książek, jakie miałem okazję przeczytać. Mieko Kawakami stworzyła historię, która w moim odczuciu okazała się niezwykle męcząca, pretensjonalna i praktycznie pozbawiona wartościowego przekazu. • Główna bohaterka została przedstawiona w sposób, który zamiast budzić zainteresowanie czy współczucie, wywoływał u mnie głównie irytację. Sprawiała wrażenie osoby skrajnie zakompleksionej, jednocześnie przekonanej o własnej wyjątkowości i nieustannie skoncentrowanej na sobie. Narracja w dużej mierze opiera się na emocjonalnym użalaniu się nad własnym losem, co z czasem staje się zwyczajnie nużące. • Książka porusza tematy samotności, depresji czy wyobcowania, jednak w moim odbiorze robi to w sposób bardzo powierzchowny i mało przekonujący. Zabrakło mi tutaj głębi, która pozwoliłaby naprawdę zaangażować się w historię bohaterki lub zrozumieć jej sposób myślenia. Zamiast refleksyjnej literatury obyczajowej otrzymałem opowieść, która momentami wydawała się chaotyczna i emocjonalnie monotonna. • Nie pomogła również atmosfera książki — ciężka, przygnębiająca, ale jednocześnie niewnosząca niczego szczególnie odkrywczego. Miałem poczucie, że całość krąży wokół tych samych emocji i problemów, nie prowadząc do żadnej wyraźniejszej konkluzji czy rozwoju. • Jedyny realny plus tej książki jest taki, że czyta się ją stosunkowo szybko. • Poza tym — pozycja całkowicie nie dla mnie i zdecydowanie nie mogę jej polecić. • 📖 21:18 · 07.05.2026 · 46/2026 · (P)

Wyspa trzech ojczyzn. Reportaż z podzielonego Cypru • Autor: Thomas Orchowski • Moja ocena: ★★★★★★★★★☆ (9/10) • To druga książka Thomas Orchowski, którą przeczytałem. Pierwszą było „Pasterzy jest coraz mniej. Reportaż z Krety”, ocenione przeze mnie zdecydowanie słabiej (5/10), dlatego do tej pozycji podchodziłem z umiarkowanymi oczekiwaniami. Tym większe było moje pozytywne zaskoczenie. • „Wyspa trzech ojczyzn. Reportaż z podzielonego Cypru” okazała się naprawdę bardzo dobrą książką i jednocześnie fascynującą podróżą przez niezwykle złożoną rzeczywistość Cypru. Autor w umiejętny sposób pokazuje, że ta wyspa — kojarzona często głównie z turystyką, słońcem i śród­ziem­nomo­rski­m spokojem — skrywa pod powierzchnią bardzo trudną historię, pełną podziałów, napięć i niej­edno­znac­znoś­ci. • Lektura pozwoliła mi lepiej zrozumieć, jak skomplikowana jest zarówno historia, jak i współczesność Cypryjczyków. Konflikty narodowe, kwestie tożsamościowe oraz wpływy różnych państw i kultur tworzą tam rzeczywistość znacznie bardziej zawiłą, niż mogłoby się wydawać osobie patrzącej na Cypr wyłącznie z perspektywy wakacyjnego kierunku na mapie Europy. • Dużym atutem książki jest to, że autor nie ogranicza się do suchego reportażowego opisu wydarzeń. Potrafi oddać atmosferę miejsca i pokazać, jak wielka historia wpływa na codzienne życie zwykłych ludzi. Dzięki temu reportaż nie staje się jedynie lekcją historii czy geopolityki, ale również opowieścią o społeczeństwie żyjącym w cieniu dawnych i wciąż odczuwalnych podziałów. • Po tej książce jeszcze mocniej zrozumiałem, że piękne słońce, plaże i śród­ziem­nomo­rska­ zieleń nie są pełnym obrazem danego miejsca. Za atrakcyjnym krajobrazem często kryją się doświadczenia historyczne i społeczne, których z zewnątrz po prostu nie widać. • Zdecydowanie polecam. • 📖 23:27 · 06.05.2026 · 45/2026 · (P)