Z listów które do siebie piszą W. Szymborska i K.Filipowicz można wywnioskować, że łączyła ich bardzo ładna relacja. Ciągła potrzeba kontaktu, duże zainteresowanie drugą osobą. Nastrój tych listów jest taki miły, często czuły. Do tego inteligencja i styl pisania. Przyjemnie było przeczytać tę książkę.

Ale banalna jest ta książka. Snuje się tak i snuje. A to ptaszek przyleci, a to jeleń pokaże się z daleka, no i te wschody, albo zachody słońca oglądane z pomostu. Niby coś tam się dzieje, niby zdarza się to i owo, ale to wszystko jest takie rozleniwione, bez energii. To jest pierwsza książka Pani Tekieli po którą sięgnęłam i jednocześnie ostatnia, bo obezwładniają mnie takie snujące się bez końca opowieści. Jedyne, co mnie trochę ubawiło, to gospodarz tego domostwa nad jeziorem. To młody człowiek który ma całą gospodarkę na głowie. Na co dzień zajmuje się zwierzętami domowymi, uprawia pole, a jak mu źle to rzuca się na robienie porządków i myje wszystkie okna, sprząta cały dom, pierze rzeczy po babci i dziadku, żeby je odświeżyć, do tego robi mnóstwo przetworów na zimę i jeszcze biegnie do lasu nazbierać grzybów, coby je pozaprawiać też na zimę. A tak w ogóle to pracuje zdalnie na komputerze i ma mnóstwo zleceń. Jakim cudem jeden człowiek może to wszystko ogarnąć, to chyba tylko Pani Tekieli to wie.

Udało mi się jakimś cudem dojść do połowy książki i stwierdziłam, że nie jestem w stanie przeczytać ani jednego zdana więcej. Świat który autor tam przedstawia to jedno wielkie przytłaczające zło. Nigdy nie chciałabym żyć w takim świecie. Nie chcę czytać takich książek, źle się po nich czuję.