Nieprzyjemna. Świetnie napisana, jak to Mantel, ale... Mam wrażenie, że naturalizm opisów żałosnego życia głównej bohaterki jest przesadnie okrutny. Nigdy nie mogę zdecydować, czy kobiece postaci Hilary Mantel to próba uniknięcia płytkości i ugrzeczniania kobiecego doświadczenia, czy po prostu miała terminalny ładunek wrodzonej mizognii. Nadal nie wiem, ale po lekturze Kogo Śmierć Nie Sięgnie skupiałam sie na tym jak dobra to była ksiązka, nie na zastanawianiu się, co autorka miała na myśli. • I pod koniec nadal nie wiem, co miała na myśli - jaka była teza powieści, czy doszukiwać się w historii czegoś poza "była taka i taka i stłąo sie to i tamto i tyle". Na plus jest to, zę kilka lat po lekturze wciąż o tej książce myślę i szczerze? Przeczytałabym ponownie.