Cyryl, gdzie jesteś?:

Kiedy Cyryl znika, mgła gęstnieje, a katastrofa goni katastrofę, pewne jest tylko jedno: zaraz zacznie się zwariowane śledztwo, a my mamy przed sobą jedną z najoryginalniejszych polskich książek dla dzieci. Błyskotliwa klasyka w ikonicznym opracowaniu graficznym Bohdana Butenki powraca! Kto stoi za zniknięciem Cyryla i całą serią katastrof, które spadają na miasto? Zyzio, ohydny intrygant, z nieodłącznym kotem Zybciem? Wąż morski, którego poszukuje profesor Salamandra? A może gang apsikistów? Dwunastoletnie bliźniaki, Lutek i Ludka, rozpoczynają dochodzenie. Brawurowe śledztwo szybko zatacza coraz szersze kręgi, coraz bardziej się komplikuje i nawet autor nie zawsze wie, co będzie dalej. Dokąd ich zaprowadzi? I kim właściwie jest ten Cyryl? — Mówię ci, to był on. Wąż morski. — Ale po czym go poznałaś? — Naturalnie po głosie. — Chyba że po głosie – niechętnie przyznał Lutek. Cyryl, gdzie jesteś?, wydany po raz pierwszy w 1962 roku, to książka kultowa. Błyskotliwy, nieszablonowy tekst spotkał się w niej z kongenialnym projektem graficznym, tworząc jedno z najdoskonalszych tego rodzaju połączeń w historii polskiej książki dziecięcej. Wiktor Woroszylski wniósł do niego absurdalne poczucie humoru, inteligentną intrygę, akcję pełną przygód i zaskakujące zabiegi formalne. Bohdan Butenko – graficzny dowcip, nonszalancką, minimalistyczną kreskę i wyrazisty projekt opracowany w najdrobniejszych szczegółach. Tak narodziło się najznakomitsze dzieło tego wybitnego duetu: eksperymentalny kryminał dla młodych czytelników, który z czasem wszedł do kanonu literatury dziecięcej i zyskał status ikony polskiej grafiki książkowej. A przy tym do dziś zaskakuje, bawi i trzyma w napięciu. Ta niezwykła powieść nie była wznawiana w oryginalnej oprawie graficznej od ponad 30 lat. Teraz powraca w pełnym blasku. „Cyryl, gdzie jesteś?” to przykład, że słowo, typografia, kaligrafia i rysunek mogą stopić się w jedno, a projektowanie stać integralną częścią literatury. (z recenzji Marcina Wichy) Na pytanie „Cyryl, gdzie jesteś?” można śmiało odpowiedzieć: Tam, gdzie miejsce Butenkowskiego Cyryla – w panteonie polskiej szkoły ilustracji. (z recenzji Joanny Olech)