Sekcja

"(...) Rzadko to spotykana zgodność samowiedzy twórczej, postawy życiowej oraz wymowy utworów. Heyma łączy niewątpliwie wiele z innymi ekspresjonistami, niemało jednak dzieli. Łączy go z nimi totalna niezgoda na wszystko: na tradycjonalizm stosowanych poetyk (,,rym wymuszony to po prostu bluźnierstwo przeciw Bogu") i na stęchliznę głoszonych komunałów humanistycznych (,,O, móc być kiedyś człowiekiem"). Łączy go bunt przeciw wielkopisa-rzom" w rodzaju Rilkego (,,uszminkowana kobietka") czy Georgego (pagoda dźwięcząca z Bingen") i rebelia przeciw pokoleniu „ojców", czyli dorosłych (,,stałbym się jednym z największych pisarzy, gdyby nie mój ojciec-świnia"). Heym podobnie jak wielu "wczesnych" oraz "późnych" ekspresjonistów odwołuje się do tego samego repertuaru postaci kluczowych, postaci z obrzeży społecznych, outsiderów wszelkiego autoramentu: samobójców i obłąkanych, złodziei i kalek, spiskowców i buntowników. Nie inaczej rzecz ma się z repertuarem motywów; wizja ostatecznego rozkładu społeczności ludzkich, zmierzchu naszej cywilizacji na skutek wojen, spustoszeń i chorób wspólna jest Heymowi oraz innym ekspresjonistom.